maandag 16 september 2019
Versie 3.00.0
  Uw dagelijkse dosis Domstadnieuws!


Aanmelden Mijn AOU

Van Muziekcentrum tot winkelgebouw en Muziekpaleis
Webcam Overzicht

Politiekpagina
Nieuwspagina
Meer nieuwspagina
Regio nieuwspagina
Opiniepagina
Variapagina


Pikante details in boek over Leefbaar Utrecht
Gepubliceerd: 2008-12-10
door: Stadsredactie WdH





Zijn er nog hete nieuwtjes te lezen in het boek van Ed van Eeden over de geschiedenis van Leefbaar Utrecht? Nauwelijks. Het meeste is in de loop der tijd wel bekend geworden.

Zoals de hele affaire waarbij cultuurwethouder Kees Verhoef van Burger en Gemeenschap al snel werd geslachtofferd. Een mail van wethouder Toon Gispen naar ‘Politbureau Zuid’, de benaming voor het Franse vakantiehuis van Henk Westbroek en Broos Schnetz, leverde de befaamde ‘Beste Kees’ brief op. Kees kon gaan. Was hij nu zo’n slechte wethouder? Ach, waarschijnlijk niet. Maar de cultuurmensen vraten de dorpeling niet en Leefbaar Utrecht vond zijn aanstelling als wethouder feitelijk een eigen dommigheid die hersteld moest worden. Waarvan acte.

Aardig om te lezen is de interne strijd binnen de Leefbaren na de eclatant gewonnen verkiezingen van 8 november 2000. Wie moest wethouder worden? Het ging een tijdje tussen Reinier Schat en Walther Lenting. Lenting won omdat Schat binnen de partij als een baantjesjager werd gezien. Schat had alleen een vracht aan ervaring als stedenbouwer en Lenting was een nerd die veel van natuurkunde wist. Dan weet u nu waarom dat hele Stationsgebied zo leuk aan elkaar gesoldeerd is!

Ook als bekend mag worden beschouwd hoe wethouder Toon Gispen en burgemeester Annie Brouwer een bloedhekel aan elkaar hadden. Brouwer zegt in het boek Gispen niet meer te hebben vertrouwd nadat zij wist dat hij haar eigenlijk kwijt wilde. Brouwer: “Toon Gispen heeft me nooit persoonlijk gezegd dat hij vond dat ik als burgemeester slecht functioneerde en dat ik moest aftreden. Nee, zo eerlijk en zo moedig was hij niet, hij heeft het me nooit rechtstreeks verteld.”

Ook was de relatie van Brouwer met Westbroek moeizaam. Broos Schnetz en Brouwer zijn elkaar steeds meer gaan waarderen en ook Lenting en Van den Bergh konden het goed met haar vinden. Brouwer coachte Van den Bergh en nam ook Lenting onder haar hoede om hem als noviet wegwijs te maken in bestuurlijk Nederland.

Een aardig inkijkje wordt gegeven in de verhoudingen binnen de veertien leden tellende raadsfractie van Leefbaar Utrecht tussen 2001 en 2006. Vincent Oldenborg, na het terugtreden van Westbroek sinds 2002 fractievoorzitter, benoemt de pikorde. “Een aantal leden, daar draaide het om, de rest was stemvee.”

Ook de rol van Broos Schnetz wordt her en der aangestipt. Hij was samen met Westbroek de belangrijkste factor, maar zat niet eens in de raad. Toch werd er geen besluit genomen waar Schnetz niet achterstond. Sommigen noemen hem een dictator, zoals oud-raadslid en huidig bestuurslid van Leefbaar Utrecht Rob Kok. Lenting vindt dat Schnetz erg soepel met de waarheid omgaat, maar vele anderen, waaronder Ronald Giphart, zien hem als een rasdemocraat. Feit is dat Schnetz veel lof krijgt toegezwaaid om zijn rol bij de Leefbaren van de wethouders uit het vorige college.

Een behoorlijk afgeschermde affaire binnen Leefbaar Utrecht speelde zich af in 2004. Toon Gispen en Lenting wilden Van den Bergh uit het college werken. Uiteindelijk kregen de twee nergens steun voor hun actie. Wel leverde het een verziekte sfeer op tussen de drie die het samen hadden moeten rooien. Van den Bergh noemt Toon Gispen in het boek een rat. “Het spijt me dit te moeten zeggen maar hij is een rat, die andere mensen de maat neemt terwijl hij over zijn eigen integriteit wat na te denken heeft. Met name dat hij zijn handen niet kan thuishouden bij vrouwen. Dat wordt nog erger als hij heeft gedronken.”

Als Gispen later opstapt na een akkefietje over een depot van het Centraal Museum noemt hij dat een principiële beslissing. Brouwer was het daar nooit mee eens omdat zij vond dat Gispen eerst het raadsdebat over de kwestie had moeten afwachten. Van den Bergh moet lachen als het om de principiële Toon gaat. “Gelul, Toon heeft geen principes.”

Inhoudelijk de leukste bijdragen in het boek zijn van oud-topambtenaar Guus Verduijn. Hij stapte in 2001 op omdat Yet van den Bergh hem niet lustte. Een grote fout, stelt Lenting achteraf, om Verduijn op de slachtbank te leggen. Uiteindelijk bleef Verduijn en streek nog een aardige som smartengeld op. Verduijn vindt het trouwens een enorme fout dat de Spoorlaan door Van den Bergh in de ban werd gedaan. Hij noemt dat een grote nimby-actie waarvan de oud-wethouder later wel snapte dat het een domme zet was. Ze kwam volgens Verduijn tot inkeer en zag in dat de Spoorlaan de beste optie was, maar wilde dat tot 2006 niet horen.

Vooral voor insiders is het boek, ondanks behoorlijk wat slordigheden, een aanrader. Het eind alleen is wat al te lullig als Broos Schnetz en Henk Westbroek iedereen cijfers gaan geven. Ook elkaar. Henk krijgt van Broos een 10 voor de oppositieperiode en een 8 voor de collegeperiode. Broos krijgt voor al zijn werk een dikke 9. Weinig kritisch misschien. Over de impact van Leefbaar Utrecht zijn de meningen verdeeld, maar, daarvoor moet het boek gelezen worden.

Het boek ‘Leefbaar Utrecht’ wordt woensdag gepresenteerd in het stadhuis. Maarten van Rossum overhandigt het eerste exemplaar aan oud-burgemeester Annie Brouwer. De borrel tijdens het feestje wordt betaald door de gemeente. Oud-raadslid Rob Kok noemt dat ‘onleefbaar Utrechts’, refererend aan de tijd dat Leefbaar Utrecht weigerde op gemeenschapskosten een drankje te drinken.

Stuur dit bericht door!






 meer >



© 2007-2012 AllesoverUtrecht