zaterdag 21 september 2019
Versie 3.00.0
  Dé click met Utrecht!


Nieuws per e-mail?
Aanmelden Mijn AOU
Hier gratis aanmelden

Politiekpagina
Nieuwspagina
Meer nieuwspagina
Regio nieuwspagina
Variapagina




Dag Martin
Column
Gepubliceerd: 2009-04-24
door: Tom Staal








Hoewel Martin Bril niet in Utrecht woonde, is hij wel in ons stadsie geboren. Opgegroeid in het noorden van het land, streek hij later neer in de hoofdstad. Op 22 april jongstleden verloor hij alsnog de strijd tegen slokdarmkanker. Hij liet kinderen, een vrouw en een hond achter.

Dat van die hond wist ik, omdat ‘Mijn leven als hond’ het laatste boek was dat ik van hem kocht. Nu wil ik niet gaan brullen dat Bril tot de groten der aarde behoorde, doch ver zat hij er allerminst vanaf. Bril beheerste een schrijfkunst van het soort dat voor weinig schrijvers en dichters is weggelegd. Hij kon het alledaagse, het normale en soms zelfs saaie zódanig beschrijven dat het verslag van een dagje rondhangen op een meubelboulevard je tijdens het lezen ervan rooie oortjes kon bezorgen.

Wat hij ook optekende, je las het steevast met een grote glimlach op de lippen. Af en toe betrapte je jezelf op een luidkeels ‘Ja, inderdaad, dat heb ik nou ook altijd!’ Soms bulderde je bijna letterlijk over de grond van het lachen. Een verhaal van Bril was alsof je het samen met hem zat te lezen, je had het gevoel dat hij tegenover je zat. Je kon dan even instemmend naar hem knikken om te laten merken dat het klopte wat hij schreef.

Het laatste dat ik van hem las, was een verhaal over een vulpen die hij kwijt was. Hij kon het niet verkroppen dat hij het vervloekte ding niet kon terugvinden. Na de zoveelste verwoede poging trok hij de conclusie dat het schrijfgerei in zijn huisje in Frankrijk moest liggen. Op naar Frankrijk dus. Voor een vulpen nota bene! Ogenschijnlijk een saai voorval, maar je las tóch door en je ging het gaandeweg steeds beter begrijpen. Het herkennen van de frustratie die het teweeg bracht. Je wilde dat je zelf iets kwijt was en dat het ergens ver weg lag, zodat je ook een immense reis kon ondernemen teneinde het verlorene terug te vinden. Ik stelde me al voor dat mijn vriendin vol onbegrip zou reageren als ik ineens op reis moest voor zoiets ‘onbenulligs’. Ik zou haar enkel het stuk van Bril laten lezen. Ik zou al in de auto zitten voordat ze het helemaal gelezen had. Als ik bijna de straat uit zijn, zou ze achter me aan komen rennen. Ze had het stuk uit, en begreep het volkomen. Zó volkomen dat ze mee wilde, want ze besefte plotsklaps dat ze ook iets kwijt was. Wát het was, dat moest ze onderweg nog bedenken, maar ze zou iets kwijt zijn. Dat wist ze zeker.

Even vrij naar Jeroen van Merwijck: ‘Dat kunnen alleen de hele groten’. Bril was al groot, maar hard op weg een hele grote te worden. Klein gemaakt door een verschrikkelijke ziekte. Hetgeen hem in mijn ogen zo typeerde, vind je slechts terug bij een handjevol mensen. Willem Wilmink, Levi Weemoedt, Ingmar Heytze en Kees van Kooten zijn wat mij betreft zulke mensen. Bril was oprecht de enige reden dat ik af en toe de Volkskrant opensloeg. Nu weer vrij naar Jaap Fischer (of welke naam hij tegenwoordig ook draagt): ‘De Volkskrant is een Kutkrant, en een plaag voor het gezin’. Maar Bril reduceerde dat leed tot een draaglijk niveau.

Ik weet wat het is om mensen aan kanker te verliezen. Twee mensen die heel dicht bij mij stonden, hebben hun 25ste verjaardag niet meer mogen meemaken door kwaadaardige tumoren. Ik was niet bevriend met Martin, ik zou hem niet eens een collega-columnist durven noemen. Ik heb hem nooit leren kennen, maar toch overheerst het gevoel dat ik hem ga missen.

Aangezien Martin Bril elk jaar bepaalde wanneer het ‘rokjesdag’ was, stel ik bij deze voor dat we die dag vaststellen op 22 april, de dag van zijn overlijden. Hij kan het immers niet meer aangeven in de Volkskrant. Er zal een wetsvoorstel ingediend moeten worden: elke vrouw draagt die dag een rokje, weer of geen weer. Voor Martin. Dag Martin, in rokjes gehuld vrouwelijk schoon zal nooit meer hetzelfde zijn.



Stuur dit bericht door!


© 2007-2012 AllesoverUtrecht