maandag 29 mei 2017
Versie 3.00.0
  Dé click met Utrecht!


Nieuws per e-mail?
Aanmelden Mijn AOU
Hier gratis aanmelden

Politiekpagina
Nieuwspagina
Meer nieuwspagina
Regio nieuwspagina
Variapagina




Roze verrassing
Column
Gepubliceerd: 2012-04-25
door: hanneke gunsing








Met mijn kraag omhoog loop ik die dag op straat. Het is van dat huiverige weer. Ik ben onderweg en kijk goed uit bij het oversteken, want iedereen heeft haast en vliegt mij links en rechts om de benen. Er staat een zon, dat wel.

En dan ineens beneemt ze me de adem: daar staat ze prachtig wit te wezen, zomaar op een straathoek. Hoe komt ze daar zo terecht? Ze staat vol in lentebloei. In de dagen ervoor was ik al helemaal geraakt door de teer-groene treurwilgen, die als schuchtere bruiden langs de kanten van het water staan. Hoe weten ze toch wat ze moeten doen? Ach, ze doen gewoon hun ‘ding’, om het zo maar uit te drukken. Wij mensen hebben nadenken nodig, bomen niet. En die witte boom staat daar dus haar ding te doen.

Ze ziet er vrouwelijk uit, maar is dat eigenlijk wel zo? Is het gewoon een mooie hij? Ik heb er geen verstand van. Ik weet ook helemaal niet of het een appelboom is en die van verderop een krent? De gele forsythia ken ik, de narcissen en hier en daar nog wat andere lente-bloeiers.

Wat ik wel weet en waar ik ook verstand van heb is lentevreugde. Dat dan weer wel. Het is Mijn Seizoen, ik word er een heel stuk lichter van. Van gemoed wel te verstaan. Ik lucht datzelfde gemoed bij de witte boom. Ik vertel haar dat ze Práchtig is en dat ze me zo verrast op deze koude dag. Ze neemt mijn compliment zwijgend in ontvangst en raakt er zo te zien niet erg opgewonden van. Ik wel en die wel-gemoedheid gaat de hele dag niet meer weg. Een paar dagen later treft de roze prunus me ineens vol tussen de ogen! Van de ene dag op de andere is ze helemaal uitgekomen voor haar roze aard. Ze bloost met al haar roze wangen.

Ooit bezocht ik het Aboriginal Art Museum aan de Oudegracht in een zeer sombere stemming. Zo’n gevoel dat het echt niet meer goed zou komen. Na het bekijken van de tentoonstelling nam ik een troostrijke cappucino in het museumcafé. Toen ik me omdraaide viel het kopje bijna uit mijn handen: een enorme prunus stond op de binnenplaats zó geweldig te bloeien dat ze me van mijn voeten veegde, zoals de Amerikanen zeggen.

Ik was verliefd!
En dat gebeurt elke blozende lente weer.


hanneke



Deze column is gepubliceerd in "Ons Utrecht" als ‘Onderoppie’


Stuur dit bericht door!


© 2007-2012 AllesoverUtrecht