maandag 29 mei 2017
Versie 3.00.0
  Dé click met Utrecht!


Nieuws per e-mail?
Aanmelden Mijn AOU
Hier gratis aanmelden

Politiekpagina
Nieuwspagina
Meer nieuwspagina
Regio nieuwspagina
Variapagina




Maria´s River
Column
Gepubliceerd: 2012-01-04
door: hanneke gunsing








Eigenlijk wilde ik mijn haar niet wassen in de dagen erna. Maria´s Kerst-in op de werf van de Kargadoor heeft mijn hart verwarmd en een brandlucht in kleren en haar nagelaten.
Dat wilde ik niet zo snel kwijt.

Samen met de Kerst-commissie waren we maanden bezig geweest dit feest voor te bereiden. Omdat Maria er zelf niet meer is, wordt haar traditie om eten en kleren en warmte aan daklozen te geven op Tweede Kerstdag, door vrijwilligers voortgezet.

Ons Utrecht is een van de deelnemende partijen die in harmonie en met veel humor dit feest weer op de kaart hebben gezet. In de aanloop heeft een oproep om winterkleding tot een lawine van zakken en tassen met kleding geleid! We konden het -letterlijk- bijna niet verwerken. Bij thuiskomst stond er vaak een zak voor mijn deur en zelfs lag er op een avond een vers-gehaakte muts. Weten dat onze eigen Lieve Heer in een stal is geboren, omdat zijn ouders geen onderdak konden vinden die eerste Kerstmis, maakt dat daklozen met kerst erg 'in the picture' zijn.
Blijkbaar.

Want we krégen zoveel: winkeliers sloegen de handen ineen en leverden al het benodigde eten en meer. En we kregen een grote aanloop van vrijwilligers, waaronder een gezin. Ze wilden sjouwen, kleding uitzoeken en kramen inrichten, uitdelen en schenken. We nodigden de daklozen uit. En de bekende muzikanten, die Maria ook altijd vroeg om te komen spelen.

En dat deden ze met verve. Bubbles, Sjors en Henk speelden de kerststerren van de hemel. Terwijl mensen blij kleding, schoenen pasten en tassen uitzochten om alles mee te kunnen nemen. soep kregen, een drankje dronken, taart aten en allerlei lekkers van de barbecue genoten. Ik ging er een poosje bij zitten en zag tussen de muzikanten in iemand zitten met een muts diep over zijn ogen, een dikke baard, verscholen in zijn jas. Ik kon niet zien of-ie sliep of luisterde....

Vanwege mijn rol als coördinator liep ik heen en weer op de werf. Keek bij de marktkramen, sprak met de vele vrijwilligers die meewerkten en keek of alles goed ging. Ik zag Japanse toeristen langs lopen, mensen die een luchtje schepten en veel fotograferende stadsgenoten vanaf de brug. Onze zwaan was er ook, net als vorig jaar. En een gulle gever. Ineens hoorde ik een stem zingen door de luidspreker: 'Randy Newman is er ook', zei mijn vriend. En jawel, daar leek het sprekend op. Nieuwsgierig geworden zocht ik naar de zanger. Het was de man met de baard, die met 'ziel' zong!
We hebben met onze ziel geluisterd.

Toen een tijd later Henk achter de piano 'Moon River' inzette en wij al even met andere nummers hadden mee gezongen, dook onze zanger op en vertolkte met ons samen het lied, zoals ik het nooit eerder heb horen zingen. Ik geef u graag een gedeelte van de tekst mee, want toepasselijker had het niet kunnen zijn:


... 'wherever you're going I'm going your way.
Two drifters off to see the world.
There's such a lot of world to see. We're after the same rainbow's end -
waiting 'round the bend,
my huckleberry friend,
Moon River and me.'


Het grachtenwater weerspiegelde de vuurkorven.
Het feest weerspiegelde Maria.


hanneke



Deze column is gepubliceerd in "Ons Utrecht"


Stuur dit bericht door!


© 2007-2012 AllesoverUtrecht