zaterdag 23 september 2017
Versie 3.00.0
  Dé click met Utrecht!


Nieuws per e-mail?
Aanmelden Mijn AOU
Hier gratis aanmelden

Politiekpagina
Nieuwspagina
Meer nieuwspagina
Regio nieuwspagina
Variapagina




Verkeer(d)
Column
Gepubliceerd: 2012-07-18
door: hanneke gunsing








Jaren woonde ik aan een weg met aan de ene kant de Vecht, aan de andere kant een sloot. Veel bochten, veel bomen: onoverzichtelijk dus. Wij reden daar elke dag heen en weer met fiets en auto. Nu woon ik middenin de stad en niet langer aan een rivier.
Zou je denken.

Maar waar een rivier één kant uitstroomt is dat met het stedelijk verkeer een heel ander verhaal. Links, rechts en dan nog eens rechts kijken bij het oversteken leerden wij op school en bij je fietsdiploma reed je de verplichte route volgens de verkeersregels. Die zitten nog steeds in mijn hoofd en ik moet me er van mijzelf aan houden.
Maar gelden ze nog?

Hoe blijf je op de stoep als een familie van vijf naast elkaar aan komt lopen. Of als er plotseling op het eenrichtingsfietspad een fietser mij tegemoet komt. En drie studenten, die geheel opgaand in hun verhaal, tegelijk uitwaaierend de bocht nemen…
Wie wijk er uit?

Dat was schrikken en meteen op zij gaan, die eerste tijd in Utrecht. Maar dat houdt op met het gevoel dat jij steeds uitwijkt en nooit iemand anders.
Ik werd kwaad en mopperig.

En da’s verkeerd, vind ik. Maar wie van alle voetgangers, fietser, automobilisten, taxi’s en bussen in zo’n drukke stad vinden dat ook? ‘Wat te doen?’, luidt de titel van een boek van Lenin en ik besloot mij die vraag te stellen. Dat leverde nou niet direct een bruikbaar antwoord op, dus ging ik eens extra opletten.

Bij verkeerslichten heb je last van ‘zinloos wachten’, zo noemt mijn Vriend het. Je drukt keurig op de knop en staat minuten lang te staan. Heeft dat wachten nut? Ik probeer op zo’n moment wel te mediteren, maar dat blijkt tevergeefs. En als er door mijn groene licht wordt gereden, zoals laatst die aanstormende bus….

Toen ik eens wél door rood liep, vroeg een kind: ‘Maar het poppetje is toch rood?’ Sindsdien let ik op of er ouders met kinderen zijn. Die rijden met een volle fiets dwars door rood tegen de richting in. Of met hun kind op de bagagedrager staand. Of snijdend met hun fietsbak. Als je je gaat ergeren als wankele voetganger, wordt het erger. Verkeersregels zijn bedoeld om het verkeer te regelen.

Ons verkeersgedrag zelf regelen? Niet verkeerd!
Laten we dat doen.

Revolutie: De straat is van ons allemaal!
Wij blij, Lenin ook blij.


hanneke



Deze column is gepubliceerd in "Ons Utrecht" als ‘Onderoppie’


Stuur dit bericht door!


© 2007-2012 AllesoverUtrecht