maandag 29 mei 2017
Versie 3.00.0
  Dé click met Utrecht!


Nieuws per e-mail?
Aanmelden Mijn AOU
Hier gratis aanmelden

Politiekpagina
Nieuwspagina
Meer nieuwspagina
Regio nieuwspagina
Variapagina




Frank en Vrij
Column
Gepubliceerd: 2012-06-20
door: hanneke gunsing








Gisteren stond ze er nog. Vandaag is ze weg. Dat is al eerder gebeurd en het maakt me ongerust. Waar is ze heen? Ze staat daar altijd klein en dapper te wezen. Kijkt recht en met fier geheven hoofd voor zich uit. Haar handen houdt ze op haar rug in elkaar gevouwen. Waar kijkt ze naar daar op het Janskerkhof? Met de kerk als rugdekking ziet ze zoveel mensen. En zo velen zien haar.

Dat merk je aan de bloemen aan haar voeten of in de holte van haar arm. Vorige winter had iemand haar een cape omgedaan. En altijd zijn die voorwerpen ook weer weg. Hoewel ze daar in het brons staat, leeft ze dus. Anne Frank staat in Utrecht.

Ik kan niet ontdekken waarom ze daar staat, maar ik groet haar altijd als ik langs kom. Natuurlijk las ik haar dagboek toen ik 11 was. En huilde aan het eind. Het toneelstuk zag ik, de film, andere boeken over haar kwamen langs. Ze is eeuwig jong gebleven en onsterfelijk geworden door haar droevige lot. Op een busraam zag ik een prachtig gedicht over haar, dat is gemaakt in het kader van ‘Utrecht over Utrecht’. Ik kon het niet overschrijven en zocht op de site van dit jaarlijkse ‘festival’.

Kan het jammer genoeg niet vinden, het is prachtig. Het gaat over wat zij ons zegt. Die vijftienjarige van toen. Haar woorden zijn zo belangrijk geworden over de hele wereld, terwijl zij zelf al zo lang zwijgt. Zou ze dat nu weten, vraag ik me wel eens af. Dat er een stichting is, dat er scholen, pleinen, straten naar haar zijn vernoemd. Dat de boom waar ze vanuit het zolderraam naar keek haar 65 jaar heeft overleefd. Dat zijn kastanjes zijn verkocht ten bate van de Anne Frank Stichting. Dat de boom dus op zoveel plekken voort leeft, net als haar gedachten.

En ziet ze dat er –ook vandaag- zovele Anne’s zijn die in dezelfde situatie zitten? Dat ook zij dagboeken schrijven en hopen te overleven op verscholen plekken. Zij bracht haar jeugd door in Amsterdam-Zuid, waar ik als puber ook naar toe verhuisde en lang woonde. Bij haar om de hoek zat ik als student op kamers. Nu woon ik in Utrecht net als zij en ben altijd blij als ik haar weer zie.

Dág Anne!
Wat sta je daar Frank en Vrij.
Tot gauw weer, hoop ik.


hanneke



Deze column is gepubliceerd in "Ons Utrecht" als ‘Onderoppie’



Stuur dit bericht door!


© 2007-2012 AllesoverUtrecht