zaterdag 23 september 2017
Versie 3.00.0
  Dé click met Utrecht!


Nieuws per e-mail?
Aanmelden Mijn AOU
Hier gratis aanmelden

Politiekpagina
Nieuwspagina
Meer nieuwspagina
Regio nieuwspagina
Variapagina




Fluitje
Column
Gepubliceerd: 2012-10-03
door: hanneke gunsing








Achter me op straat floot iemand prachtig. De melodie had iets bekends. ‘Daar houd ik nu van: fluiten op straat!’, zei ik, terwijl ik me omdraaide. De fluiter keek blij. Hij floot wel vaker en was gek op deze melodie. ‘Als ik zo in de auto stap, dan zet ik meteen de cd op’. Het was een song van Pink Floyd die ik me wel herinnerde uit mijn jeugd. We hadden meteen iets gemeen, hoewel de fluiter een stuk jonger was dan ik. Vrolijk liepen we allebei verder, zijn fluitje slingerde achter hem aan.
Laatst onder mijn raam door floot iemand voorbij. Genieten!

Zelf heb ik nooit leren fluiten. ‘k Weet het niet, mijn mond staat er blijkbaar niet naar. Mijn hoofd wel. Maar dat is toch niet voldoende. Een tijd geleden besefte ik ineens dat er niet meer naar me gefloten wordt op straat. Nu is dat altijd een punt van discussie geweest: of je dat als meisje en vrouw wel goed moest vinden, maar ik vond het wel iets hebben.

Op een stralende dag liep ik eens op straat en zag in de verte een groepje stratenmakers aan het werk. Ik wist wel zeker dat ik daar niet zomaar voorbij zou kunnen lopen zonder commentaar. Dus zei ik, toen ik hen naderde: ‘Nou Heren, wat een prachtige dag!’
‘Ja, vinnuniet Mevrouw?’
Iedereen blij!
Ik liep verder ‘ongeschonden’ de straat in,
terwijl zij voort straatten.

Ik mis dat aanfluiten wel een beetje, maar ja, ik zit blijkbaar niet meer in de goede leeftijdscategorie en maat. Ik ga er niet onder gebukt hoor. Ik heb genoeg plezier op straat. Omdat ik een fiets heb met een boeket bloemen op mijn stuur, werd er eens vanuit de hemel geroepen: ‘Mooie bloemen!’ Boven mij stond de roeper op een bouwsteiger.
Het was toch de Lieve Heer zelf niet blijkbaar.

Het lijkt of je dat fluiten en zingen niet zo vaak meer hoort. Is dat nou zo?
Soms hoor je iemand wel eens mooi zingen op de fiets. Dan herinner ik me de Amsterdamse glazenwasser, die beroemd was om zijn operazangkunst. Al fietsend met zijn houten ladder op de schouder zong hij zijn aria’s.
Je had geluk als je hem zag en hoorde.

Kijk, dat bedoel ik nou.
Dus doorgaan maar met la la la… en andere noten mogen ook hoor!
Als ’t voor u toch een fluitje van een cent is….


hanneke


Stuur dit bericht door!


© 2007-2012 AllesoverUtrecht