zaterdag 22 juli 2017
Versie 3.00.0
  Dé click met Utrecht!


Nieuws per e-mail?
Aanmelden Mijn AOU
Hier gratis aanmelden

Politiekpagina
Nieuwspagina
Meer nieuwspagina
Regio nieuwspagina
Variapagina




Vlie
Column
Gepubliceerd: 2013-04-03
door: hanneke gunsing








‘Hoe verder hij ging des te langer was zijn terugweg’, dicht C.C.S. Crone, onze Utrechtse dichter. Het staat op een gevel bij het station en is uit de rijdende trein goed te zien. Elke keer als ik op vakantie ga, kijk ik er met weemoed naar.

Wij boekten een midweek op Vlieland.
Dit ons onbekende Waddeneiland moest nodig in het rijtje door ons bezochte eilanden worden bijgeschreven.
Niet wetend dat de oostenwind tegen Pasen nog zou waaien en ons de tranen uit de ogen perste. Dat is op de tandem best heel koud, dus we beperkten onze verkenningstochten ietwat.
We zagen een paar grote hotels en vakantiehuisjes met namen als Anna, Rika, ’t Meeuwennest en zo, in duinen met gelig helmgras en kaal geboomte.
Gelukkig waren er veel groene dennenbomen.
De huisjes deden denken aan langgeleden kinderzomers vol zon en zee. Hoewel wij traanden was het helemaal zo verdrietig niet op Vlie.
De fietsen staan er niet op slot en worden alleen door de rechtmatige eigenaar meegenomen. Wij stadsmensen zetten onze tandem toch maar wel op slot, je weet het nooit met die toeristen, die in een soort weeënritme van de boot afstromen.

We huurden een klein en comfortabel warm huisje in de hoofdstraat, zo bleek.
Toch de kou maar in en het dorp verkennen: winkels, een museum, de bibliotheek, het oude raadhuis. Ook het filmhuis annex ijssalon -in de zomer-, waarvan de asielzoeker de eigenaar is. Ik zag hem ooit op TV, waar hij het verhaal vertelde hoe hij zo te Vlie was gestand en daar een veilig thuis had gevonden. Op dinsdag trad ‘Drijfhout’ op en we pakten de kans om wat cultuur te jutten. De vrolijke zeemansliedjes en eigen maaksels hebben nog dagen in ons hoofd rondgezongen.
De muzikaalste van de twee werd opgeleid op het conservatorium te Utrecht en dat doet me deugd.
Na afloop was er jutterbitter en een ontmoeting met de muzikanten. Zo hoorden wij dat het plaatselijke huis-aan-huisblad ‘De Vliezier’ heet.
Van die woordspeel-humor houd ik zeer.
Overigens heet alles Vlie op Vlieland.
Het duo gebruikt mooie woordspelingen en hebben ook een liedje dat eindigt met: ‘… al eindig je in een kist; er is een troost: hout drijft’.

En de Dom blijft.
Bleek bij terugkeer.
Want het grote voordeel van weggaan is, dat je terugkomt. In je vertrouwde stad.
Al heeft het wad ook wat, moet ik zeggen.
In de zomer.


hanneke


Stuur dit bericht door!


© 2007-2012 AllesoverUtrecht