maandag 29 mei 2017
Versie 3.00.0
  Dé click met Utrecht!


Nieuws per e-mail?
Aanmelden Mijn AOU
Hier gratis aanmelden

Politiekpagina
Nieuwspagina
Meer nieuwspagina
Regio nieuwspagina
Variapagina




Wit
Column
Gepubliceerd: 2013-01-16
door: hanneke gunsing








‘Wit’, zei het jongetje op de slee.
‘Ja, dat is sneeuw’, zei zijn moeder, die voor de slee uit holde. Ze passeerden mij op de stoep.

Ik liep voorzichtig, want als senior ervaar je sneeuw toch heel anders dan als junior.
Nee, ik héb geen seniorencomplex, ik wóón in een seniorencomplex. En dus ben ik me er erg bewust van dat veel van mijn buren dan opgesloten zitten.

Zij durven of kunnen de deur niet uit. Of omdat ze wat wankel te been zijn, of hun rollator vast loopt in de sneeuw, of vanwege slechte winter-val-ervaringen.
En waar vroeger iedereen zijn eigen straatje -letterlijk- schoonveegde, zijn er nu nog maar weinig schone stoepen in al dat wit.
Dus wagen niet alle ouderen het meer.

Ook mijn jonge collega’s lopen gevaar: vorige winter viel een van ons zich een zware hersenschudding. Het zit hem vooral in de opgevroren of aangedrukte sneeuw.
Om vallen te voorkomen bespraken wij de voor- en nadelen van snowboots. Bij de eerste sneeuw schuifelde ik voorzichtig naar de schoenenwinkel om de hoek en jawel: behoorlijk onopvallende boots hadden ze. Na betaling waren ze van mij en onbevreesd stapte ik de winter in. Het ging nog veel beter dan ik had durven hopen. Je kunt er niet alleen goed mee lopen, je kunt er zelfs stevig mee doorstappen op elke ondergrond.
Zodra het weer het toelaat ben ik dus goedgeschoend en daardoor ook goedgehumeurd.

En zo liep ik gisteren met zonnebril en snowboots opgewekt terug naar huis.
En klapte op de grond, plat op mijn ‘slechte’ knie. Ja hoor: zo’n opgevroren randje sneeuw, waar mijn linkervoet op doorschoot.
Niemand zag het. Toch jammer, want enig medeleven had ik best kunnen gebruiken.
Ik bleef even liggen, krabbelde overeind en strompelde naar huis.
Daar zijn koude kompressen, smeerseltjes tegen blauwe plekken en een bakkie troost.
Voor mijn humeur had ik even niets voorhanden.

Ik moest er toch nog uit, dus ik deed wat boodschappen voor mijn buurvrouw-met-rollator, want die had brood nodig en zo.
Ik liep toch opnieuw weer voorzichtig en mijn been herinnerde mij flink aan de sneeuw-val.
Je moet ook weer niet te stijvelings lopen. Zouden postbodes daarop getraind worden?

Jawel, ik houd van de stilte van pasgevallen sneeuw, wanneer je het verkeer niet hoort.
En fotoos van fietsen en takken met sneeuw.
Vanachter het raam, dan. Dat begrijpt u.
Volgens mij krijg ik een sneeuw-complex ….


hanneke


Stuur dit bericht door!


© 2007-2012 AllesoverUtrecht