zondag 24 september 2017
Versie 3.00.0
  Dé click met Utrecht!


Nieuws per e-mail?
Aanmelden Mijn AOU
Hier gratis aanmelden

Politiekpagina
Nieuwspagina
Meer nieuwspagina
Regio nieuwspagina
Variapagina




Utrecht CS
Column
Gepubliceerd: 2013-10-09
door: hanneke gunsing








Op oude foto’s herken ik het lage witte gebouw van station Utrecht in de Jaren ’50.
Vooral herinner ik me het hekje bij het eerste perron, waar een perronconducteur de kaartjes knipte. Je had niet alleen een kaartje nodig voor je reis, maar ook als je alleen iemand naar de trein wilde brengen.
Tot aan de trein dan. Je kon natuurlijk ook bij het perronhekje afscheid nemen.
De conducteur maakte met zijn kniptang een mooi rond gaatje in je kartonnen kaartje.
Nostalgie!

Ik heb nooit een foto genomen van de stationstraverse of binnenplein van Utrecht Centraal Station.
Als het zo zou zijn dat in het heden de sporen van het verleden blijven liggen…..
Want je ziet al die duizenden, miljoenen mensen niet die die hal doorkruisten. Maar ze hebben er wel een voetstap achtergelaten, als het ware.
Mijn moeder en ik lopen daar nog een beetje. Bij dat toegangshekje naar het eerste perron met onze kartonnen kaartjes.

Op de stationstraverse moest je altijd goed kijken waar je liep, vaak kon je net iemand ontwijken, draaide iemand zich plots om of deed je dat zelf.
Meestal ging dat goed.
Behalve die keer dat die blinde man zijn gidsstok tussen mijn voeten stak en ik ‘Pardon’ riep.
Had ik beter moeten uitkijken?
Toen blinde grote Henk ooit met zijn vlaggenstok-als-blindenstok naast mij liep, week de reizigersmenigte uiteen. Zo scheidde Mozes de Rode Zee.

Soms werd je aangesproken door een paar vrolijke vriendinnen uit een verre uithoek van Nederland, die Hoog Catharijne nu zelf wel eens gezellig wilden bewinkelen. Want waar was HC dan?

De verbouwing van ons station is een reusachtig karwei.
Volgens de ‘reclame’borden is stap 2 nu voltooid en de afgebeelde werkers kijken blij.
De reizigers kijken voornamelijk verward.
Waar zijn de vertrouwde (rol-)trappen naar je bekende perronnummers gebleven? Het is alsof een reuzenhand alles steeds verplaatst als legoblokjes.
Daar is iets op gevonden: overal staan meneren en mevrouwen in allerlei maten en kleuren met een hesje met de vraag ‘Kan ik u helpen?’
Dat kan!

Zij weten waar de kaartenautomaten, de lift, het busstation te vinden zijn en vooral hoe je daar komt.
In de met urinelucht gevulde lift werd ik zelfs begeleid.
Het station is rechtgetrokken, de winkels keurig op een rij, de weg tussen CS en HC is gesplist.
‘Recht naar huis toe’, zong Doe Maar.
Doe mij maar
het reusachtig vertrouwde oude Utrecht CS.

hanneke gunsing


Stuur dit bericht door!


© 2007-2012 AllesoverUtrecht