zaterdag 22 juli 2017
Versie 3.00.0
  Dé click met Utrecht!


Nieuws per e-mail?
Aanmelden Mijn AOU
Hier gratis aanmelden

Politiekpagina
Nieuwspagina
Meer nieuwspagina
Regio nieuwspagina
Variapagina




Beter
Column
Gepubliceerd: 2013-09-25
door: hanneke gunsing








Je gaat naar een ziekenhuis om beter te worden.
Als zo’n bezoek wat vaker nodig is, dan raak je gehecht aan zo’n ziekenhuis.
Je weet uit ervaring wat je er kunt verwachten en je raakt gewend aan hoe het er toe gaat.
Zo was Oudenrijn ons ‘familie-ziekenhuis’ als het ware.
Het was het handigst te bereiken vanuit het dorp, zeker ook met de bus.
In de loop der jaren is het locatie Oudenrijn van het Sint Antonius gaan heten.
Dat moest je er wel bij zeggen, anders werd je ineens in Nieuwegein of Overvecht verwacht. En zo’n misverstand leidt maar tot zuchten.

Ik was er laatst om mijn oude tante te bezoeken, die een nieuwe knie had gekregen.
Ze kreeg ook nog wat complicaties, maar ja dat risico loop je altijd.
Wetend dat het nieuwe ziekenhuis haar poorten eerdaags zou openen, heb ik nog even heel bewust rondgekeken. De ontvangsthal, het restaurant, de zaal met de versleten vloerbedekking, het uitzicht.
Hoeveel mensen hebben er zitten zuchten, wachtend?
Of gelegen, herstellend van een operatie, bevrijd van een lastig onderdeel.

Gisteren ging er letterlijk een nieuwe wereld voor me open: in het nieuwe ziekenhuis moest een familielid ‘gerepareerd’ worden.
Dus wachtte en zuchtte ik voor het eerst in ‘Het Antonius Utrecht’ in Leidsche Rijn.
En OV-reisde ik er naar toe. Dat kan op verschillende manieren en de trein leek me handig. Behalve dat die nogal eens vertraging heeft: even vergeten.
De trein voor ons moest ook gerepareerd worden en het duurde even voor de onze dus kon vertrekken. Bij aankomst liep ik over het lange Reykjavikplein naar het nieuwe gebouw in de verte. Ik vond het wel mooi gekozen, ook de afstanden in IJsland zijn immers groot.
Ik zag ook nog iets met Stockholm….. het syndroom misschien?

In de hal stond gelukkig een mevrouw met informatie, want waar ik moest zijn kon ik nergens vinden op de borden. Die wesp wel blijkbaar, die ik later trof in het restaurant bij de gebakken zoete broodjes.
De patiënt trof het met een gezellig pratende buurman en een geslaagde operatie. Operatie terugreis was minder geslaagd: opnieuw vertraging.

De beloofde buslijn uit de spetterende brochure rijdt nog niet, zei de informatrice.
Wel andere: gelukkig maar.
Ik neem een extra shawl mee, het ‘tocht’ nogal binnen.
Kinderziektes, denk ik.
Ik wens het nieuwe ziekenhuis beterschap.
En een betere bewegwijzering voor de bezoekers.
Ach, ‘t zal wel wennen.
Van Oudenrijn naar Leidsche Rijn.
Toch(t)?

hanneke gunsing


Stuur dit bericht door!


© 2007-2012 AllesoverUtrecht