zaterdag 22 juli 2017
Versie 3.00.0
  Dé click met Utrecht!


Nieuws per e-mail?
Aanmelden Mijn AOU
Hier gratis aanmelden

Politiekpagina
Nieuwspagina
Meer nieuwspagina
Regio nieuwspagina
Variapagina




Reukorgaan
Column
Gepubliceerd: 2014-04-02
door: hanneke gunsing








De narcissen staan eeuwig te bloeien in mijn woonkamer. Dat blijven ze doen tot ik ze weg geef of gooi. Het is een koud kunstje voor ze, omdat ze niet echt zijn. Gelukkig heeft hun maker gezorgd dat ze voor echt kunnen doorgaan.

Het is een kunstgreep, omdat ik echte bloemen steeds minder kan verdragen.
Het begon met mijn geliefde hyacinten.
Met kerst verspreidde ik ze her en der in de woonkamer ter opluistering.
Tot die hoofdpijn-kerst.
Het duurde even voor ik begreep dat het door hun bloemengeur kwam.
Voortaan zette ik ze buiten op de tuintafel, zodat je vanuit de huiskamer wel van hun bloei genoot en niet van hun doordingende aanwezigheid.

Al eerder had de groene dille in boeketten mij overduidelijk gemaakt dat ik een neus had.
Voor die tijd was ik me daar voornamelijk van bewust bij verkoudheid. En later pasten mijn brillen er prima op: verte-, lees- en zonnebril.
Mijn neus verdroeg het lijdzaam.

Maar nu lijdt mijn neus.
Van de week fietste ik nietsvermoedend.
De geuren waren overweldigend: een container met afval, een geparfumeerd meisje, bloeiende struiken, pas gemaaid gras. Een heel scala ‘ruikers’ kwam voorbij en ik werd getroffen door misselijkheid, naarheid, blijheid en treurnis. Bij geur hoort emotie.
Zoals hooi: als ik dat ruik ben ik twee en zit op een hooiwagen bij de boer.
Daar word ik erg blij van. Kinderlijk blij.

Was ik maar een hond, dan zou ik van al die geuren kwispelen. Maar zo langzamerhand is het voorjaar een honds bestaan.
Ik ben namelijk allergisch geworden voor pollen.
De huisarts zei dat vervuiling in je lichaam opstapelt en je allergisch wordt als je systeem is vol geraakt.
Onvrijwillig bij elkaar gespaard, nergens in te wisselen.

Nu zit ik niesend achter de computer deze column te tikken. Het is een mooie lentedag, de zon schijnt, de pollen zweven.
Mijn neus in, blijkbaar.
Ik heb gelukkig lotgenoten, dat troost enigszins.
Er wordt wat afgewaterd met ogen en neuzen, gekucht en geniest.
Ik ken iemand, die het hele jaar door allergisch is, een ander is ernstig voorjaars-ziek.
Het is bij de honden af!

Raar, dat geuren-superbewustzijn.
Gelukkig hebben blauwe druifjes, anemonen, gerbera’s en rozen voornamelijk kleur.
Tulpen, bloeiende takken.
Geurende bloeiers geef ik aan de buurvrouw, buiten het zicht van de gulle gever.
Iedereen blij!

Bij Sjef van Oekel werd -lang geleden- iets geroepen, waar ik nu steeds aan denk:
‘Pollens!’

hanneke


Stuur dit bericht door!


© 2007-2012 AllesoverUtrecht