zaterdag 18 november 2017
Versie 3.00.0
  Dé click met Utrecht!


Nieuws per e-mail?
Aanmelden Mijn AOU
Hier gratis aanmelden

Politiekpagina
Nieuwspagina
Meer nieuwspagina
Regio nieuwspagina
Variapagina




Verstokt
Column
Gepubliceerd: 2014-07-16
door: hanneke gunsing








Het vrolijke jongetje en zijn moeder kwamen de hoek om en hij zei: ‘Dit is onze straat!’.
Hij keek blij.
Naast zijn moeder liep de man, die altijd op straat loopt en dakloos lijkt te zijn.
‘Nee hoor, hij is ook van mij’, zei hij.
Het jongetje stokte middenin een huppel.
‘We kunnen toch samen delen?’, stelde de moeder voor.
Dat leek het jongetje wel wat!
Gelukkig maar, want ik liep er ook en was blij met die mede-deling.

Laatst liep ik weer in ‘onze’ straat.
Mijn adem stokte: op de stoep lagen ze op een hoopje, kortgesneden.
Blijkbaar had iemand korte metten gemaakt met dat gebloei zo voor zijn deur of raam.
Want daar groeien ze vaak.
In de mooiste kleuren.
Roze, lichtgeel, zo diep donderrood dat het haast zwart lijkt, rood, oranje.

Fier rechtop laten ze hun bloemen zien.
Het lijken naar voren gedraaide meisjesrokjes.
Sommige zijn klein, andere zijn een heel slag groter.
Ik ben een verstokt fan en ben altijd weer blij als ik ze tegenkom.

Ik houd van rozen en hoop op rozengeur.
Deze rozen ruiken niet en misschien ontlenen ze hun naam aan hun stramme aanwezigheid, aan de manier waarop ze daar stokstijf staan te staan.
Stokrozen.

Ze hebben iets wilds, en bloeien eigengereid overal langs de huizen.
Bij voordeuren, voor ramen, in hoekjes bij portieken…..
Zo vormen ze een kleurrijke garde, stram in de houding.
Welke kant de wind het zaadje ook ooit heeft opgeblazen, ze lijken met weinig grond en voeding tevreden.
Zo sterk als ze daar fier staan te wezen en een beetje meedeinen met de wind, zo kwetsbaar zijn ze ook.
De regen be-zwaart ze zó, dat ze buigen, doorbuigen of helemaal in een depressie terechtkomen.
Op de stoep of straat gevallen, worden ze overreden, vertrapt, verpulverd.

De stokrozen-kortsnijder verdient wat mij betreft stokslagen voor het om zeep helpen van die hulpeloze, mooie bloemen. Maar was het wel moord of had hun einde toch een natuurlijke oorzaak?
Waarschijnlijk gesneuveld in de regenbuien.
Ik keek nog even of ik ze toch niet mee kon nemen.
Maar een vaas bekomt ze niet, zo met al die stukjes steel en hier en daar een bloem.

Gelukkig zijn er zorgzame mensen, die ze opbinden.
Zo gaan ze een verbintenis aan.
En delen wij niet alleen de straat, maar genieten we ook van hun stokstijve ‘mede-bewoners’.
Van stokrozen ga ik huppelen.
Nou, bijna dan.

hanneke


Stuur dit bericht door!


© 2007-2012 AllesoverUtrecht