maandag 29 mei 2017
Versie 3.00.0
  Dé click met Utrecht!


Nieuws per e-mail?
Aanmelden Mijn AOU
Hier gratis aanmelden

Politiekpagina
Nieuwspagina
Meer nieuwspagina
Regio nieuwspagina
Variapagina




Treurnis
Column
Gepubliceerd: 2015-11-23
door: hanneke gunsing








Volgens een dokter is mijn hart wat vergroot.
Dat kwam door de spanningen in mijn moeizame jeugd, zei hij erbij.
Nu, dat is dan een geluk bij een ongeluk.
Want in een groter hart past veel meer dan in een gewoon hart.
Denk ik maar zo.

Het is een hart met vier kamers en twee boezems, plus een aantal verdiepingen.
Want anders kunnen al die mensen er niet in.
De overledenen hebben een eigen etage, logees slapen er op banken, voorbijgangers drinken een kopje thee.
Het is er een komen en gaan.
Voornamelijk komen, nadat er ook veel gegaan zijn.
Die hebben een eigen kamer op die vredige verdieping en foto’s in mijn huis.

Er is ook een treur-nis.
En die is wat groter uitgevallen dan ik had gepland.
Tja, dat ging vanzelf zo door plaatsgrijpende droefenis.
Nu zou je denken dat het daar donker is, maar niets is minder waar.
Er is een zee van traanvocht, dat dan weer wel.
Maar op dat zilte water drijven lichtjes en die blijven maar branden.
Want die heb ik steeds aangestoken, omdat er altijd wel iets moois te zien is in verdriet.
Al is het maar een hele poos later.
Dus is het er mooi verlicht.

Treur lijkt op terreur, ER verschillen maar twee letters.
Het is treurig dat mensen naar terreur grijpen.
Treurnis en terreur kunnen je van je voeten slaan.
Zoals onlangs in Parijs.
Het idee, dat er engelen klaarstaan -als je sterft- om je naar de Overkant te begeleiden.
Dat troost me.
Enigszins.
Dan was het erg druk daar in de Lichtstad.
Dan waren die engelen ook in Mali, in Bagdad, in Hom, in Sebrenica, in…...

Sommige mensen hebben een beschermengel, zoals de man die 9/11 in New York en nu de moordpartij in de Bataclan overleefde.
Gelukkig zijn er in mijn leven ook altijd van die engelen geweest: ik herkende ze heus wel, ook al waren ze als mensen vermomd.
Die doorzichtige types wonen ook in mijn hart.

Soms als ik me treurig voel, dan ga ik mijn hart in, naar de treur-nis.
En dan zie ik al dat licht.
Dan ga ik daar een poosje zitten.
Een kleine eeuwigheid.
Ik hoor gezang en dans vanuit de andere kamers.
Of vredig zwijgen, en er zijn geen bouwgeluiden.
Die hartvergroting gaat geluidloos en organisch.
Als het genoeg is, laat ik de treur-nis achter me ……….
met Verlicht gemoed.

hanneke


Stuur dit bericht door!


© 2007-2012 AllesoverUtrecht