maandag 29 mei 2017
Versie 3.00.0
  Dé click met Utrecht!


Nieuws per e-mail?
Aanmelden Mijn AOU
Hier gratis aanmelden

Politiekpagina
Nieuwspagina
Meer nieuwspagina
Regio nieuwspagina
Variapagina




Verbloemd
Column
Gepubliceerd: 2015-09-30
door: hanneke gunsing








Bij onze eerste kennismaking nam ik bloemen voor haar mee: grote chrysanten, de koppen verpakt in plastic.
In haar zenuwachtigheid rukte ze per ongeluk de hele kop van een bloem af.
Bloemen zouden ons verbinden, later.
Altijd als ze jarig was in oktober namen haar broers chrysanten mee ‘van de (volks-)tuin’.
Ik schikte zo’n arm-vol eens mooi rond in de vaas tot afgrijzen van de ooms en mijn schoonmoeder: Ze horen gewoon recht in de vaas!

En zo leerde ik wel meer over de gewoontes.
Mijn schoonmoeder was algauw Moeder voor mij en ook heel schoon: ze kon heel goed wassen. Ze waardeerde in mij vooral dat ík ‘zo schoon was’ op mijn zoontje.
Dat hoorde ik van een tante, want Moe was een vrouw, die veel verbloemde, zelden rechtstreeks iets zei.
Als ze iets zei, dan vond ze dat nodig en was ze wijs.

De slagersvrouw van wie zij een goede klant was, had er nogal moeite mee dat wij ongetrouwd samenwoonden in het dorp en zei dat tijdens de koffie die zij samen dronken.
Waarop mijn schoonmoeder opstond en zei:
‘Ik mag u groeten’.
De slagersvrouw wist toen nog niet dat dat de afscheidswoorden van haar goede klant waren. (Jaren later bleek dat de slager en zijn vrouw in het geheel niet gehuwd waren).

Wij konden het goed vinden met elkaar, ondanks onze verschillende opvattingen.
Zij hield van natuurfilms, terwijl ik huiver bij dat gejaag en gevreet.
Zij kookte altijd langdurig, ik veel korter.
Zij hield van veel eten, ik minder.
We verbloemden die verschillen, we lieten ze zo.
De liefste oma van onze zoon is al lang verleden tijd….
Haar (met bloem?) aangemaakte spinazie mis ik
nog steeds.

Ooit keek ik ’s avonds laat naar een uitzending over de Blues. Daar houd ik erg van.
Mijn schoonmoeder keek mee, tot mijn verbazing.
De ene na de andere strak in het zwart geklede zwarte muzikant kwam in beeld.
Toen er een man verscheen met een gebloemd jasje, sprak mijn schoonmoeder:
‘Ach, die mensen houden zo van bloemetjes…’.

Ik keek naar haar gebloemde duster, met haar gebloemde nachtjapon eronder, met haar vloerbedekking thuis, haar bank, haar gordijnen, theekopjes: alles gebloemd!!!
Niks zonder blom!
Jarenlang kocht ik ze en waste haar bloemdige jurken.
Wij konden lezen en schrijven met Moeder: we hebben een hele Bloem-lezing!
Laatst gaf ik mijn schoonzus een theelichtje.
Mét bloemen erop en zij begreep waarom.

hanneke


Stuur dit bericht door!


© 2007-2012 AllesoverUtrecht