woensdag 24 mei 2017
Versie 3.00.0
  Dé click met Utrecht!


Nieuws per e-mail?
Aanmelden Mijn AOU
Hier gratis aanmelden

Politiekpagina
Nieuwspagina
Meer nieuwspagina
Regio nieuwspagina
Variapagina




G V D
Column
Gepubliceerd: 2016-06-20
door: hanneke gunsing








De letters staan nog steeds op de gevels.
Ook richtingborden met pijlen.
Ze wijzen naar een verloren werkelijkheid.
Want, hoezeer ik het nog steeds hoop:
ze zijn echt dicht!
V & D is een verloren zaak.

Ik weet niet beter of ze waren er altijd, overal.
Thuis zie ik mijn gordijnen, kledingstukken, tassen of een hoeslaken en dan schiet door me heen:
Ze horen er gewoon te zijn!
Niet, dat ik er altijd slaagde.
Niet, dat ik er heel vaak kwam.
Niet, dat ik de veranderingen prettig vond.
De te warme temperatuur, de lange rijen voor de minder aanwezige kassa’s.
Dat ik er steeds minder vaak iets kocht.
Ook tijdens het befaamde ‘Prijzencircus’.

Die V van V & D werd steeds groter:
De verwarrring, dat je ineens in een andere winkel was, met een eigen kassa.
En de D van een Duidelijk Daverend succesvolle
aankoop verbleekte.
De V van Vermoeide Voeten bleef, ik kon er even uitrusten met een lekkere koffie.
Mijn pauze tijdens het winkelen, leuk om al die mensen te zien genieten.
Soms wat contact. V-erwenmomenten.
En D-aarna kon ik weer verder.

We waren gewaarschuwd, het ging niet zo goed.
Het ging slecht, slechter, slechtst.
Toen het echt slecht af ging lopen, zocht ik de twee mensen op, die ik daar al die jaren had zien verkopen.
De man van de gordijnen die ik er bestelde.
Het was een aanbieding die ik net kon betalen.
Dat ik geen dubbele stof nam, vond de vakman duidelijk niet zoals het hoorde.
Het misprijzen stond op zijn gezicht en ik was een beetje bang van hem.
Hij heeft mij niet onthouden, ik hem wel.

De man van de tijdschriften, die altijd zo vriendelijk hielp en veel wist.
Ik zag hen beiden van afdeling veranderen.
De een, omdat de gordijnstoffen weggesaneerd werden, de ander omdat zijn afdeling inkromp tot iets oninteressants.
Van beiden ging ik afscheid nemen.
De gordijnenman had het duidelijk moeilijk en was bozig en wanhopig tegelijk.
De tijdschriftenman was vrolijk:
‘Er komt altijd wel iets anders’.
Ze verschilden van elkaar als V van D.

Enigszins aangedaan verliet ik de winkel.
Ik zag met lede ogen aan hoe er werd ‘failiisement-uitverkocht’, hoe mensen vochten om rare spullen die ik nooit in de winkel had gezien.
Als ik in de stad loop, kijk ik nog steeds ‘of ze toch niet gewoon open zijn’.
Maar nee. Kwijt!
G V D

hanneke


Stuur dit bericht door!


© 2007-2012 AllesoverUtrecht