vrijdag 20 oktober 2017
Versie 3.00.0
  Dé click met Utrecht!


Nieuws per e-mail?
Aanmelden Mijn AOU
Hier gratis aanmelden

Politiekpagina
Nieuwspagina
Meer nieuwspagina
Regio nieuwspagina
Variapagina




Gunfactor
Column
Gepubliceerd: 2016-05-30
door: hanneke gunsing








Als enig kind was ik nogal jaloers.
Toen mijn moeder lief was tegen mijn vriendinnetje, had ik daar last van.
Ze was van mij!
Mijn moeder sprak mij opvoedkundig toe, waarschijnlijk vergetend dat wij hele periodes van elkaar gescheiden waren en ik daarom overmatig aan haar gehecht was.
Zelf wist ik niet waar dat bezitterige gevoel
vandaan kwam.
Het kwam niet omdat ik als enig kind ‘wel verwend zal zijn’, kan ik u verzekeren.

Jaren later was ik dik bevriend met twee tehuisbewoonsters-groepsgenoten.
Achteraf wisselden we uit dat we altijd alle drie dachten dat de andere twee ‘betere’ vriendinnen waren.
De vriendinnen en anderen hadden last van mijn jaloezie en zeiden dat.
Ik ging er zelf ook onder gebukt, want het voelde ziekig.

Ik besloot er iets aan te doen en ‘verzon een list ‘, zoals Heer Bommel Tom Poes opdraagt.
Het Plan: ik mocht volop jaloers zijn op iemand, maar dan moest ik zijn of haar hele leven erbij nemen.
Ik heb me daar een poos systematisch aan gehouden.
Ik koos mijn ‘Benijdenswaardige’ en sloeg nauwgezet aan het observeren, voerde gesprekken.
Als ik zijn of haar leven in beeld had, stelde ik mezelf de vraag of ik zou willen ruilen.

En dat was uiteindelijk nooit zo.
Het ‘elke foordeel heb se nadeel’ was toen nog niet door Cruyff uitgesproken, maar ik ontdekte het in de praktijk.
Door Het Plan verdween mijn jaloezie.
Ik heb nu alleen maar jaloezieën tegen de zon, dat gun ik mijn ogen.

Toen ik laatst zomaar op een winterse sneue avond een gratis rit kreeg aangeboden van die aardige taxichauffeur, wisselden wij uit hoe prettig het is om zomaar eens iets voor een ander te doen.
Zonder dat je er iets van of voor terugverwacht.
Ja, een glimlach misschien.
Ooit stond ik huilend bij de bus, omdat de chauffeur mij niet mee wilde nemen.
Ik kwam een dubbeltje tekort.
Een passagier, een Goede Geest, gaf mij het muntje.
Ik nam me toen voor ook iemand te helpen in
zo’n situatie.

Dat dubbeltje is door mij al heel vaak vermenigvuldigd aan iemand doorgegeven.
Dat verhaal vertelde ik aan chauffeur Rocco met zijn vriendelijke ogen.
Nadat hij mij thuis had gebracht, wisselden wij nog wat sms-jes uit, waarin ik hem nogmaals dankte.
‘Het is je gegund’, schreef hij.
‘En dat gunnen…. dat zit immers ook in je
eigen achternaam’.
Zo had ik GUN-sing nog niet bekeken.

hanneke


Stuur dit bericht door!


© 2007-2012 AllesoverUtrecht