zondag 19 november 2017
Versie 3.00.0
  Dé click met Utrecht!


Nieuws per e-mail?
Aanmelden Mijn AOU
Hier gratis aanmelden

Politiekpagina
Nieuwspagina
Meer nieuwspagina
Regio nieuwspagina
Variapagina




Dagelijks
Column
Gepubliceerd: 2016-11-02
door: hanneke gunsing








Zodra ik thuiskwam uit mijn werk, deed ik mijn schoenen uit en mijn horloge af.
De avonden waren van mij.
’s Morgens was ik gewekt door de wekker, opgestaan, had ik ontbeten en gedoucht.
Dan mijn kleding, horloge om en schoenen aan.
En mijn jas, als dat nodig was.
Zomers kon ik ‘met zonder jas’, zoals je dat soms zegt als kind.
De dagen waren van mijn baas.

Ik ben zo’n welzijnswerker, die ’er eerder uit kon’.
Mijn werkdagen vielen me steeds zwaarder en daar verzonnen we oplossingen voor de laatste jaren.
’s Avonds werkte ik (bijna) nooit meer en we verdeelden mijn werkuren over vier dagen.
Dan waren de dagen korter van de baas en de avonden langer van mij.
Toch werd mijn gezondheid mij allengs meer de baas.
En omdat het werk ook weer anders ingericht zou worden, werd mij voorgesteld eens na te denken over een ‘regeling’.

Het kostte een flink aantal dagen om tot een besluit
te komen.
Aan de regeling zaten WW en sollicitatieplicht tot pensioenleeftijd vast.
Ik was bang voor dagen zonder collega’s en ik dacht ook vaak na over wanneer mijn dagen geteld zouden zijn.
Ik besloot in plaats daarvan mijn zegeningen te tellen en de dagen tot mijn prachtige afscheidsfeest.
Van mijn lieve collega’s nam ik afscheid, van sommige werkklussen nog niet helemaal, dat zou mijn dagen onvervuld maken. Ik hield bijvoorbeeld contact met een cliënt, die me zeer dierbaar is geworden.
Ik wist dat ik zou moeten wennen en zo waren de dagen niet langer van mijn baas en ook nog niet van mij.

Ik vulde de dagen met wennen aan de dagen.
Het duurde een tijd voordat ik niet meer op de klok keek, omdat ik misschien ‘iets moest doen’.
Mijn baas hijgde nog wat in mijn nek en het gevoel van verantwoording afleggen, bleef bestaan door de WW.
De wekker ging niet meer, mijn horloge hoefde niet echt en mijn schoenen bleven staan.
Langzaam werden de dagen meer van mij.

Kort geleden werd WW AOW.
Geen sollicitatieplicht meer, geen gedoe.
Facebookvrienden vervangen collega’s en met ex-collega’s spreek ik af.
Ik verantwoord dat aan mezelf.
En dus… begint de dag, wanneer ik opsta.
Doe mijn schoenen aan als het zo uitkomt en mijn horloge heel vaak niet.
De lege dagen, de volle dagen, alle dagen zijn van mij!
Ik ben ze de baas.
En elke dag vier ik.

hanneke






Stuur dit bericht door!


© 2007-2012 AllesoverUtrecht