dinsdag 25 april 2017
Versie 3.00.1
  Dé click met Utrecht!


Nieuws per e-mail?
Aanmelden Mijn AOU
Hier gratis aanmelden

Politiekpagina
Nieuwspagina
Meer nieuwspagina
Regio nieuwspagina
Variapagina




Verloren
Column
Gepubliceerd: 2016-11-16
door: hanneke gunsing








Nadat ik de bus uitstapte en mijn zoon begroette, greep ik mis.
Ik had toch echt een sjaal omgedaan, want het was nogal fris toen ik op pad ging.
Die vrolijke regenboogsjaal had ik om mijn
jaskraag geknoopt.
Aan de buitenkant.
Maar nu had ik ineens geen sjaal meer.
Er was maar een conclusie mogelijk: hij moet zijn afgegleden bij het opstaan in de bus.

Ik kan niet tegen verlies.
Ik kan wel tegen mijn verlies bij spelletjes.
Mijn moeder werd heel boos als ik iets verloor of
stuk maakte.
Dat gebeurt nu eenmaal bij kinderen, maar daar had zij weinig oog voor.
Zij had voornamelijk oog voor haar portemonnee, zoals bijna alle ouders in de jaren ’50.
Ik vind dat wel logisch, maar ik heb er een rotgevoel aan over gehouden.

Ik had dat verlies moeten merken voordat het gebeurde.
Ik had die sjaal aan de binnenkant van mijn jas moeten omdoen, dan was dat glijden niet gebeurd.
Kortom: ik voelde me weer een kind dat iets fouts had gedaan en bestrafte mezelf nu.
Ik voelde me mis-moedig en enigszins wanhopig.
Moed en hoop lijken een soort van echtpaar: als je de moed verliest, lijkt de hoop ook ‘al verloren’.

Mijn volwassen hoofd nam het over van
mijn kinder-gevoel.
Waar ging het nou toch helemaal over?
Het had geen zin om de busmaatschappij te bellen of naar het loket ‘Gevonden Voorwerpen’ te gaan. Ik heb ook weleens een sjaal gevonden in de trein.
Wat mensen wél vaker doen is iets op straat gevondens op een zichtbare plaats hangen bij de vindplek. En ooit reisde mijn Lief zijn gevonden hoed achterna in de trein.
Bovendien: Ik had het niet koud gekregen, had het niet expres gedaan, thuis heb ik nog veel meer mooie sjaals en het is de eerlijke vinder van harte gegund een leuke, warme sjaal om te kunnen doen.
Dat hielp. Een beetje.
Er bleef iets chagrijnigs om mijn nek hangen in plaats van de sjaal zelf.

Ik leef met sjaal-gemis en dat valt eigenlijk best mee.
Verlies lijden, hoeft geen lijden te blijven.
Ik heb veel ervaring opgedaan met het leren leven
met verlies.
En dat je daar winst van kunt maken.
En zo bedacht ik al snel dat ik er over kon schrijven, dat ik zomaar een nieuwe column had.
En die sjaal… leverde dit schrijfsel op.
En dat geeft alsnog een warm gevoel.

hanneke


Stuur dit bericht door!


© 2007-2012 AllesoverUtrecht