dinsdag 25 april 2017
Versie 3.00.1
  Dé click met Utrecht!


Nieuws per e-mail?
Aanmelden Mijn AOU
Hier gratis aanmelden

Politiekpagina
Nieuwspagina
Meer nieuwspagina
Regio nieuwspagina
Variapagina




Noot-druftig (met een t)
Column
Gepubliceerd: 2017-02-05
door: hanneke gunsing








Zingen deden mijn moeder en ik veel en vaak.
Ze was erg ´in de Heer´ en zowel in de Here Jezus als
in Johannes…..
De Heer, evangelist, orgelbouwer en verkoper
te Rotterdam.
Wij hoorden bij de Evangelische Broedergemeente, hoewel mijn moeder wel Zuster werd genoemd,
geen Broeder.
Zingen was een blij onderdeel van dat geloof en die Johannes had het goed bekeken: hij maakte teksten op bekende liederen die makkelijk wegzongen en vooral met begeleiding op een harmonium en laat-ie die nou net verkopen!

Er waren grote bijeenkomsten in de grote tenten in Zeist en ook in het Olympisch Stadion met Billy Graham. We begonnen met zingen, zodra we verzamelden en in bussen naar het evenement togen.
Die dagen heetten niet voor niets 'Toogdagen'.
Opgetogen zongen wij en helemaal in de stemming zongen we dan verder op de Samenkomst.
Ook bij Broeders en Zusters thuis werd veel gezongen als je op visite kwam.
We begonnen stemmig en eindigden steevast met 'In een hutje in de duinen, lag een knaapje, bleek en teer.....'. een smartlap die eindigde in mineur, want wij bezongen zijn gewisse dood met lange uithalen.
En een traan....

Als je als kind, ook hand-in-hand met je moeder op straat zingt 'Ik wandel in het licht met Jezus' dan is dat iets blijs. Het was een schok dat ik van de schoolmeester niet mee mocht zingen, die keer.
Blijkbaar deed ik iets niet goed en dus zat ik erbij en keek ernaar.
Het verbod legde mij het zwijgen op.
Noten heb ik nooit leren lezen, nooddruftig waren wij wel (zo'n woord dat in de bijbel voorkomt).
Ik las wel veel boeken en zong onverdroten door,
buiten school.

Mijn moeder nam op jonge leeftijd plaats in de hemelse kerkbank om daar verder te zingen.
De Heer had haar een plaats beloofd, wist zij.
Ik was er stil van en zong niet vaak meer, behalve bij dat ene klasgenootje dat zo leuk gitaar speelde.
Dat samen zingen vond ik heer-lijk.
Zoals bij een kampvuur in mijn studententijd, waar ik zowaar -en zonder alcohol- 'Only You' van de Platters durfde te kwelen met lange uithalen en tot grote verbazing van de anderen.

Later pas ontwikkelde ik mijn eigen stem in het schrijven.
Het ritme van een column en de woorden vormden balken en noten.
En nog heel veel later wilde ik mijn stem toch ook in het echt weer vinden.
Ik deed een workshop 'stembevrijding' en merkte dat ik volkomen op slot was geraakt.
Ik kwam niet verder dan een bibberend en huilend 'Zee' aan het eind van de dag.
En.... had ik eigenlijk wel ooit 'mijn eigen lied gezongen', zoals de vrouw in 'As it is in Heaven"?

Dus: ik werd lid van een Oratoriumvereniging in mijn toenmalige woonplaats, waarbij mijn kennis van psalmen en gezangen ineens goed van pas kwam.
En daarna lid van het Utrechts Operakoor.
Dat samen zingen vond ik geweldig en opende iets in mijn hart, maar....
als alt, die geen noten kan lezen, voelde ik me toch wat noot-druftig (met een t).
Gelukkig had ik alt-genoten die om mij heen stonden.
En zo zong ik mij door tranen van ontroering en vier opera's heen in het Vredenburg.
Fantastico!

Uiteindelijk was het me te moeilijk, de altpartij, het Italiaans, elke woensdagavond door weer, wind en kou. En daarna niet goed kunnen slapen...
Maar niet meer zingen, dat was me toch te bar.
Dus, toen buurvrouw Gerda in ´Het Overdagkoor´ bleek te zingen en ook eens optrad in ons atrium en dat koor niet voor niets zo heette, vroeg ik haar of ze alt was.
Dat was ze, het koor heette inmiddels anders en oefende bij ons aan de overkant.
Dat waren dus die mensen, die ik vanuit mijn raam zag toestromen op maandagmorgen.

Na een periode met zangles en wat wikken en wegen, mocht ik een paar keer mee.
Toen het koor het ´Ave Verum´ zong en mij zeer ontroerde, was ik verkocht.
Deze keer heette ´De Juf´ mij welkom en zei ze ´
Zing Dan´!
Niet alles kan ik met droge ogen zingen, maar
´Ik geniet.....´
´We zullen doorgaan´ als dat ´Jongetje dat schommelde in de wind´.
Ik ben auditief ingesteld, blijkt -ik moet het een paar keer horen- en langzaam durf ik meer, ook dankzij mijn steunpilaar die ik meteen heb uitgelegd dat ik wat noot-druftig (met een t) ben.

Samen zingen, het verblijdt en verlicht.
Sommige liederen, zoals de Ierse, hebben inmiddels nog meer betekenis gekregen door het samen zingend uitgeleide doen van een dierbare. 'May the road rise to meet you....'.
Soms zwijg ik even ademloos of play-back ik maar.
Want we moeten 'uit het hoofd' en bewegen en kijken en expressie tonen en vooral niet klinkerhangen!
Da's wat veel tegelijk, maar 'De Juf' heeft me verzekerd dat het goed zal komen.
Dus oefen ik vol goed moed: mijn huis hangt vol met teksten en ik struikel over de ezelsbruggen.

Met het oog op de komende uitvoering/thuiswedstrijd (in ons atrium), verkeer ik in hoge nood en moet ik -voordat ik boodschappen ga doen- eerst zingen:
'Nansi gonya ma i bu lu la bantu, a bantu ba phe lile ma pu mu lo'.
Want eerder mag ik de deur niet uit!
Tja, noot (met een t) breekt wet.....

hanneke gunsing,

Jubileumfeest ‘Zing Dan!’, 30 januari 2017



Stuur dit bericht door!


© 2007-2012 AllesoverUtrecht