zaterdag 18 november 2017
Versie 3.00.0
  Dé click met Utrecht!


Nieuws per e-mail?
Aanmelden Mijn AOU
Hier gratis aanmelden

Politiekpagina
Nieuwspagina
Meer nieuwspagina
Regio nieuwspagina
Variapagina




Wachten, wachten en nog eens wachten
Column
Gepubliceerd: 2017-07-07
door: Dik Binnendijk








Ruim een uur is het met de trein van Utrecht naar Breda. Tweeënhalve week geleden heb ik daar op het Kasteelplein over een project Erik geïnterviewd. Voor een artikel moet ik eerst nog een collega van hem spreken. Nu ben ik er alleen voor de video die bij het verhaal op de site komt. Ik kom niet in beeld en mijn vragen worden weggeknipt.

Cameraman Wayne is al bezig als ik eraan kom lopen. Het is bloedheet die dag: 30 oC! De opnames zijn zo’n twintig meter van de onderzoekplek vlak bij de openbare weg. De werkplek zie je op de achtergrond. Zo vaak ben ik niet betrokken geweest bij video-of filmopnames. Ik weet wel dat dat het veel tijd kost en vooral veel wachten. Net voordat we willen beginnen,komt er een vrachtwagen een paar zakken zand lossen. “Ik ben zo weg,” zegt de chauffeur. Maar dat duurt zeker tien minuten. Daarna parkeren auto’s, speelt het carillon, ketteren brommers langs of rijden pubers bewust schreeuwend door het beeld. Opnieuw!

Door al die storende factoren raakt Erik regelmatig de draad kwijt van zijn verhaal. Hij moet het uit het hoofd doen zonder spiekbriefje in beeld. Ik geef het je te doen. Opnieuw! En dan is het beeld weer niet goed. Wayne: “Kun je nog een stap naar links doen?” Het duurt lang voordat het grote interview erop staat. Daarna schiet Wayne nog beelden op Eriks werkplek. Erik moet ook gewoon zijn normale werk doen. Rond kwart voor vier nemen we het grote interview opnieuw op. Ook nu worden we regelmatig gestoord. Maar ditmaal vertelt Erik zijn verhaal met veel meer overtuigingskracht. Wayne is tevreden.

Tijdens het vele wachten moet ik denken aan de IKON-KRO televisiejeugdserie ‘Link’, waarin ik een rolletje heb gespeeld. Eind 1994 is de serie uitgezonden. Het verhaal gaat over een groepje zeventienjarige jongeren in Utrecht. Hun vaste ontmoetingsplek is bij een snackbar. Een onderdeel van het verhaal is dat de vriendinnen Mo en Güler weglopen van huis. Güler vindt tijdelijk onderdak in een kraakpand bij de jonge, verslaafde prostituee Aaltje. Bij de casting van de serie is Erik Groot betrokken. Al een paar jaar regisseert hij de Utrechtse amateurtoneelclub waarin ik ook meespeel. Dus niet vreemd dat een aantal van ons clubje wordt gecast voor minirolletjes en een wat grotere rol. Zelf ben ik gestrikt voor…hoerenloper. Ik moet helemaal bloot de kamer van Güler binnenkomen, een geile blik op haar slaan, doorlopen naar de wc, pissen en dan weer terug, opnieuw geile blik en af.

De opnames zijn in een tochtig afbraakpand in Amsterdam. Voor de serie staat dit pand natuurlijk in Utrecht. Alle binnenmuren zijn gesloopt of er zitten flinke gaten in. Met grote stukken plastic is er een kamer van gemaakt. Maar om de haverklap waait de wind door het pand heen en gaat het plastic weer kapot of het beweegt te veel. Opnieuw! Met grote tussenpozen heb ik zeker vijf keer mijn blote, geile loopje gedaan. De rest van de tijd zit ik in mijn ochtendjas te blauwbekken, totdat ik weer aan m’n loopje mag beginnen. Het is herfst, winderig en koud. Drie uur kou lijden voor uiteindelijk 30 seconden bloot op tv. Wow!

Gelukkig is het wachten in Breda een stuk aangenamer, hoewel… 30 graden vind ik ook niet fijn. Met voorbereiding en reistijd ben ik in totaal bijna twaalf uur kwijt aan die video-opnames. Op het Kasteelplein zijn we zo’n vieruur bezig geweest. Wayne: “Ik heb ruim een uur aan materiaal. Daarvan is veertig minuten goed bruikbaar.” En dat voor een video’tje van maximaal 1 minuut!

Dik Binnendijk

wayne
Wayne: “Dik, je stoort. Ik ben aan het werk. Ga buiten spelen, man!”
(foto: Dik Binnendijk)


Stuur dit bericht door!


© 2007-2012 AllesoverUtrecht