donderdag 24 augustus 2017
Versie 3.00.0
  Dé click met Utrecht!


Nieuws per e-mail?
Aanmelden Mijn AOU
Hier gratis aanmelden

Politiekpagina
Nieuwspagina
Meer nieuwspagina
Regio nieuwspagina
Variapagina




De begrafenis
Column
Gepubliceerd: 2017-06-10
door: Dik Binnendijk








Op eerste pinksterdag heeft mijn broer Wim zijn zestigste verjaardag gevierd bij hem thuis in Wilnis. Er reden geen treinen tussen Utrecht en Woerden. Ik heb geen auto dus ik besloot om op de fiets vanuit Utrecht naar Wilnis te gaan via Leidsche Rijn, Haarzuilens en Portengen. Dan was ik even lang onder weg als eerst met de bus naar Woerden (45 minuten) en dan met een ov-fiets naar Wilnis. Op de oude fiets van mijn vader deed ik er anderhalf uur over. Er was veel tegenwind.

Oorspronkelijk was ik ook van plan om half april naar Montfoort te fietsen. Toch heb ik toen maar de bus genomen, want er stond ook veel wind en er was regen voorspeld. Kletsnat op een begrafenis komen, is geen feest. De moeder van Mirjam - de vriendin van mijn jongste broer Henk -was na een langdurig ziekbed overleden. Na een mis in de R.K. Kerk Geboorte Johannes de Doper zou ze worden begraven op de nieuwe Begraafsplaats Stuivenberg net buiten Montfoort richting Blokland. Op Google Maps had ik gekeken en ik dacht dat de afstand kerk-begraafplaats wel was te lopen. Nee dus.

Met mijn zus Petra en zwager Ko zit ik op de voorste bank in de kerk. Zij zijn met hun e-bikes uit Woerden gekomen. Wim en Jannie zitten verder achter in de kerk. Mieke (de ex van Henk)en Rik (hun zoon/mijn neef) heb ik niet zien binnenkomen. Na de mis gaan Petra, Ko en ik als eersten achter de nabestaanden de kerk uit. Buiten bedenk ik me dat voor in de kerk m’n jas nog hangt. Ik worstel door de naar buiten stromende kerkgangers de kerk weer in. Met jas aan ben ik buitenom naar achteren gelopen niet wetend dat Wim en Jannie in de kerk op me stonden te wachten. We hebben niets afgesproken. Bij de begrafenisauto gekomen staan nog maar weinig mensen. Geen familie. Waar moet ik nu naar toe? Ik ga snel achter de laatste kerkgangers aan. “Lopend? Nou, die afstand is te ver. Maar u kunt met mij mee.” We rijden via het kerkplein. Daar zie ik Jannie lopen overduidelijk op zoek naar mij. Ik tik op het raam. Met handgebaren maak ik duidelijk dat al een lift heb.

Het grafleggings ritueel begint. Geen Wim & Jannie. Geen Mieke & Rik. Na tien minuten zie ik ze pas komen. Later hoor ik wat er gebeurd is. Wim: “We zaten in onze auto. Vlak voor ons zagen we de begrafeniswagen gaan, daarachter de wagen van Henk en Mirjam en de rest van de stoet. We zijn er achteraan gereden.” Rik: “Mieke’s auto stond verder weg. Wij wisten ook niet waar we naar toe moesten. Toen zag ik de auto van Wim…. Mieke kijk, daar gaan Wim en Jannie. Er achteraan!” Wim: “Op een gegeven moment had ik het gevoel dat we richting Woerden reden.” “En mij was het al opgevallen,” vult Jannie aan, “dat op de auto van Henk een zwart vlaggetje zat. Bij de kerk had ik dat nog niet gezien. Ineens zeg ik tegen Wim: die begrafenisauto is grijs! Die van Mirjam’s moeder was zwart.” Wim: “Nou, toen was het echt duidelijk: we reden achter de verkeerde stoet aan!”

Mijn familie en mezelf kennende, zou dit voorval in alle mogelijke variaties de running gag worden van de komende tijd. Toevallig zagen we elkaar een paar keer kort op elkaar. Negentien dagen na de begrafenis was er opnieuw een begrafenis en negen dagen daarna een bruiloft. En ja hoor: het verhaal klonk voor wie het maar horen wilde! Alleen, op Wims verjaardag niet. Er waren genoeg (nieuwe) mensen aanwezig om het te vertellen. Ik hield me in.

Dik Binnendijk


Stuur dit bericht door!


© 2007-2012 AllesoverUtrecht