zondag 19 november 2017
Versie 3.00.0
  Dé click met Utrecht!


Nieuws per e-mail?
Aanmelden Mijn AOU
Hier gratis aanmelden

Politiekpagina
Nieuwspagina
Meer nieuwspagina
Regio nieuwspagina
Variapagina




De buurtpakjesaanpakker
Column
Gepubliceerd: 2017-10-27
door: Dik Binnendijk








“En voor welke buur is dit pakje?” “Die van nummer 14.” “Ah buuf Marga! Geef maar.” “Ik gooi wel even een briefje in haar bus.” En weg was de pakjesbezorger. Vanuit mijn werkkamer op eenhoog had ik de kleine, elektrische DHL-pakjesbezorgwagen al zien staan. Dus toen de bel gingdacht ik: “Het is weer zover!” DHL zie ik niet zo vaak, maar vooral de PostNL-pakjeswagens rijden zeer regelmatig door de straat. Als freelance journalistwerk ik veel thuis en voor de pakjesbezorgers is dan zo’n buurtpakjesaanpakker handig. Over het algemeen worden de pakjes bij mij vrij snel opgehaald. Maar mijn buurvrouw Corrie heeft minder goede ervaringen en weigert pakjes bestemd voor de studentenhuizen in de straat.

Toch heb ik ook een keer een groot pak (1,00 x 0,5 x 0,5 meter) aangenomen, dat niet werd opgehaald. Dit pak was voor nr. 7. De naam kon ik niet lezen. En wie in dat huis woonde wist ik ook niet. Op het pak stond duidelijk aangegeven dat je het maar op één manier kon neerzetten. Maar wat er inzat: geen idee. Ik belde na een paar dagen maar eens aan op nr. 7. Niemand. Ook ’s avonds werd er niet opengedaan.

Na een week begon het pak te stinken. “Jezus, wat heb ik nou in mijn huis gehaald!” Ik maakte de bovenkant los en keek in het pak: bloemen in een plastic weggooivaas. De meeste waren aan het rotten en het water stonk. De paar nog goede bloemen heb ik in een echte vaas gedaan. Ik zag ook een felicitatiebriefje in het Engels. Uit de verpakking sneed ik het stuk waar het adres en zoiets als afzender opstond. Met het felicitatiebriefje heb ik dat door de brievenbus van nr. 7 gegooid met ook mijn adres erop. Geen reactie.

Een maand later ging ik op weg naar de markt. Een man kwam uit het huis. Ik sprak hem aan. Nederlands verstond hij niet. Hij was Engelsman. Ja, hij had de briefjes wel gevonden maar hij begreep het Nederlandse briefje van de pakjesbezorger niet. Bovendien was hij net terug van een klus in het buitenland. “Ah, bloemen. Ja, ik was in die periode jarig.” Hij bood zijn excuses aan en hoopte dat ik nog van de bloemen genoten had. Hij vertelde me ook nog, dat hij weer definitief terugging naar Engeland. Sinds die tijd ben ik wel wat argwanend geworden voor grote ondefinieerbare pakken: “Toch geen bloemen of levende beesten, hoop ik?”

Dik Binnendijk


Stuur dit bericht door!


© 2007-2012 AllesoverUtrecht