donderdag 15 november 2018
Versie 3.00.0
  Dé click met Utrecht!


Nieuws per e-mail?
Aanmelden Mijn AOU
Hier gratis aanmelden

Politiekpagina
Nieuwspagina
Meer nieuwspagina
Regio nieuwspagina
Variapagina




Biospekt
Column
Gepubliceerd: 2017-09-15
door: Dik Binnendijk








‘Vervagende herinneringen’ is voor mij zelf de ondertitel van mijn AOU-columns. Grappig vind ik toch steeds weer om te ontdekken dat een herinnering vaak niet of niet helemaal klopt. En daar kom ik dan achter tijdens het uitzoeken en schrijven van mijn verhaaltjes. Ook van deze column nr. 50. Zo zag ik op mijn zolder onlangs de papieren weer van Stichting Biospekt-Mediaprodukties. Die stichting heb ik met vijf andere biologen opgericht. Onze situatie was hetzelfde: we hadden een ww- of bijstandsuitkering. Als we wat zouden gaan verdienen, zou dat gekort worden op onze uitkering. Daarom besloten we een stichting op te richten waar het verdiende geld naar toeging. En zo werd Stichting Biospekt-Mediaprodukties op 11 december 1984 ingeschrevenbij de Utrechtse Kamer van Koophandel.

We hadden elkaar eind ’83 of begin ’84 leren kennen op een baanlozendag van het NIBI: Nederlands Instituut voor Biologie. In die dagen kwam je als bioloog moeilijk aan de slag. Ik herinner me vooral het voorstellingsrondje. We waren met een groep van twintig mensen. Behalve naam en waar je gestudeerd had, moest je ook vertellen wat je graag voor werk zou willen doen. Vaak hoorde ik langs komen: ‘lesgeven op een middelbare school’ en ‘onderzoek doen’. Ik was de laatste persoon van het rondje en ik noemde ‘wetenschapsjournalist worden’. Dat was op zich niet zo gek, want ik dat had ik gedaan tijdens mijn vervangende dienstplicht tussen eind ’77 en half ’79 (zie ook column ‘Prins Claus’ van 8 augustus 2016). Er klonk geroezemoes: meer mensen zouden dat eigenlijk ook wel willen.

Op een gegeven moment gingen we uiteen, de leraren bij elkaar, de onderzoekers samenen zowaar zes personen die die wetenschapsjournalistiek ook wel zagen zitten. Na de NIBI-dag spraken de beide Hansen, Maarten, Piet, Reg en ik opnieuw af bij mij thuis. Reg wilde net als ik wetenschapsverhalen schrijven voor kranten. Maarten fotografeerde veel en had het idee om een boek te publiceren met foto’s en verhalen over honderd mooiste stadsparken van ons land. Piet voelde zich een echte onderzoeker, wilde eerst iets biologisch uitzoeken en dan daarover een verhaal publiceren. En twee personen voelden vooral voor een combinatie onderwijs, biologie en communicatie.

We stopten eerst eigen geld in de stichting. Zo kwam er een logo en een folder om opdrachten binnen te krijgen (zie foto). Wat me is bijgebleven is dat we nauwelijks geld verdiend hebben. Maar dat blijkt dus niet waar te zijn. Uit een briefje van Maarten (penningmeester) zag ik dat we een tegoed hadden van ruim tweeduizend gulden. Het geld van de publiciteitscampagne voor een symposium moest nog binnen komen. Begin 1988 hebben we de centen verdeeld. Degenen die een klus binnenbrachten en eraan werkten, kreeg het geld. Vier van de zes waren toen al naar de randen van ons land verhuisd. Ik was geloof ik, de laatste met het stempeltje ‘werkloos’.Na een slapend bestaan van zo’n vijf jaar is Stichting Biospekt-Mediaprodukties begin 1992 definitief opgeheven.

Alleen Reg en ik hebben nog steeds contact met elkaar. Onder de vleugels van Biospekt hebben wij samen een verhaal over proefdiergebruik geschreven in het weekblad Hervormd Nederland. Nog voor de publicatie warenReg en zijn vrouw verhuisd: hij had een baan gevonden als docent biologie op het Stedelijk Gymnasium in Breda. Toch heeft dat ene artikel ervoor gezorgd dat ik weer ben gaan schrijven. Dat was ik ontwend na vier jaar lesgeven op de universiteit. Mijn artikelen verschenen het Utrechts Nieuwsblad en het Parool. Het geld dat ik verdiende,bleef buiten de stichting. Het werd van mijn uitkering afgetrokken totdat ik kon gaan werken als bureauredacteur bij KRO-radio. Bijstand was toen niet meer nodig. Biospekt en Reg hebben me het mediaduwtje gegeven dat ik nodig had om weer regelmatig te gaan schrijven. En die vervagende herinnering klopt wel.

Dik Binnendijk

folder_biospekt
Folder Stichting Biospekt-Mediaprodukties. Postbus en telefoonnummers zijn opgeheven
(foto: Dik Binnendijk)


Stuur dit bericht door!

De invalquizmaster
Een bed in Hellendoorn
Keuzegids, Boulevard, Bob en Saïda
Ouderwetse witte glibber
Gate 7
Lombok 2: jatten en kraken
Lombok 1
Kanaalweg met snufje Parijs
Krelis
Trekvogels en Schiphol in zee
Voetbalgeleuter
Radiocursus geven in Tirana 3: Het Naspel
Radiocursus geven in Tirana 2: Interviews beluisteren in ‘t Albanees
Radiocursus geven in Tirana 1: Het voorspel
Beffie heet Poes
800 km wandelen
Worstmakerij
Cultuurbarbaar
De stortbak
De toiletpot
De rollende gek
Vreemd Volk
Dag Westerkerkklokgebeier
Beffie
Lucifer
Walmen
Van veevoer tot frikandel en kippe(n)poot
De buurtpakjesaanpakker
Plattebuikenbiologen
Vlijtige liesjes
Biospekt
Driedeling donkerblauw
Bontjassen
De engerd
Merakels
Wachten, wachten en nog eens wachten
Mieke’s of Miekes auto?
De begrafenis
Incognito
Nationaal Zorg Fonds, Ziekenzorg en opoe
Ei à la Hennie
Domroep
Spuitende fontein(en) bij Park Paardenveld
Hildebrandstaete of op zoek naar Ron
Paterson en de poedel
Rode pumps
Lekker Dier? Lekkere Boer?
Naamgenoot
Dag RASA
Dubbelglas (deel 2)
Dubbelglas (deel 1)
Het ijs breken
Duizend exen
Giovanni en de levende bezems
O.Z.E.B.I. met de benen wijd
Trans II
De fruitvlieg en de Sparta
Corpsbal
Fortepiano: oma van de moderne vleugel
Prins Claus
Twijfel
Geertekerk
Zondagshalfuur
Herinneringen aan Corry Brokken (1932-2016)
Op kamers
Sloepenrace
Jappenkamp
Marktzicht
Anton en de kus
De laatste veren van V&D
Dag Konsertzender Utrecht
Mijn Woo-pas
Vreemde eend
Kontakt
Treincontacten
Kraken met oliebollen
Penningen meester?
Buurtsint
Hoerendrempels
Zwemmen of niet

© 2007-2012 AllesoverUtrecht