donderdag 15 november 2018
Versie 3.00.0
  Dé click met Utrecht!


Nieuws per e-mail?
Aanmelden Mijn AOU
Hier gratis aanmelden

Politiekpagina
Nieuwspagina
Meer nieuwspagina
Regio nieuwspagina
Variapagina




Lombok 1
Column
Gepubliceerd: 2018-08-17
door: Dik Binnendijk








Mijn flesje bier weet ik nog net te grijpen, als deze omvalt. Het bord met hapklaar fruit blijft op een of andere manier wel op mijn tafel staan, terwijl toch alles om me heen beweegt. Bier en fruit zijn net door Agus gebracht. Ik zit op het strand op een stevige rotan stoel met dito tafel van het restaurant (zonder muren en dak) Santay Guest House op Gili Air. Dit eiland vormt met Gili Trawangan en Gili Meno de Gili Eilanden voor de kust van noordwest Lombok (Indonesië). Zij zijn een enorme trekpleister voor toeristen: ‘hagelwitte’ stranden, zwemmen, snorkelen en duiken.

Ik houd me aan de tafel vast. Het lijkt alsof ik in een rodeo op een wild paard of wilde stier zit. Totaal onvoorspelbaar is welke kant ik opgeschopt word. Dan valt de stroom uit. Half acht ’s avonds is het pikdonker in Indonesië. Omdat ik tijdens mijn vakantie al vaker heb meegemaakt dat er ineens geen licht meer is, heb ik ‘s avonds altijd een zaklamp bij me. Ineens is deze aardbeving weer voorbij. Het is mijn tweede al. De derde komt een paar dagen later. Ik doe mijn zaklamp aan. Net zoals bij de vorige beving ben ik geen moment bang geweest. Waarom niet: geen idee. Alle andere restaurantgasten - vooral de jongeren - zijn wel angstig. We praten erover met elkaar. Ik word gebeld door Marcel uit Jakarta, zo snel is het nieuws van deze beving bekend. “Als ik wat voor je kan doen, zeg het maar.” Ik bel daarna mijn broer Wim in Nederland. “Ja, ik ben veilig.”

Daarna ga ik kijken naar mijn vakantiehuis (cottage). Ik zie een paar flinke scheuren in de buitenmuur; de ramen zitten er nog in. De deur klemt wat, maar ik kan naar binnen. Ik haal mijn spullen eruit, doe ze in de kleine en grote rugzak en neem ze mee naar het strand. De cottages tegenover mijn huisje zijn er erger aan toe: deuren en ramen zijn eruit gesprongen. Terwijl ik met beide rugzakken er langs loop, stort het dak van de waranda van een huisje in. Ik word niet geraakt.

Er komt een bericht van een tsunami uit Nederland en Jakarta. Wij geloven het niet. Ondanks dat het donker is, zien we de zee niet terugtrekken. Bovendien zitten we zeker een meter boven zeeniveau. Het zal wel meevallen. Die nacht ‘slapen’ we op het strand op banken en zitzakken. Ik heb ze niet geteld maar ik denk dat er zeker vijf naschokken zijn geweest. Bij het licht worden, kunnen we pas echt zien wat de schade is. Langs de strandweg zijn een paar cottages ingestort en overal zie je lichtere vormen van schade.

De middag voor de beving had ik al een kaartje gekocht voor de overtocht en een rit met een busje naar Kuta in het zuiden van Lombok. Acht uur ’s morgens moet ik in de haven zijn. Of het gaat lukken zie ik wel. Ik neem afscheid van iedereen bij Santay en loop naar de haven. Het ziet er zwart van de mensen. Een grote chaos! Niet alleen toeristen met zware koffers die van het eiland af willen, maar vooral ook Indonesiërs. Zij werken in de hotels, restaurants en winkels. De eigenaren van die hotels en restaurants zijn zelf bijna nooit op de eilanden. Hun werknemers hebben er geen belang bij om te blijven. Ik zou hetzelfde doen: van het eiland af.

Vooral de Indonesiërs staan in het water om in de veerboten te klimmen. De veerboten bevatten veel te veel mensen. Het is een tochtje van twintig minuten naar het ‘vaste’ land van Lombok, maar de overvolle boten kunnen omslaan en zinken. Zo zie ik vier boten vertrekken. Ik ben nog lang niet aan de beurt. “Jammer van het kaartje, maar ik ga morgen wel.” Ik loop terug naar Santay Guest House. En daar word ik door Agus met open armen ontvangen: “Dik, you are back!” Wordt vervolgd.
In Indonesië las ik al dat de wijk Lombok in Utrecht een inzameling houdt voor de slachtoffers op Lombok. Je kunt bijdragen via rekeningnummer: NL54 RABO 0394 6712 28 t.n.v. Stichting Lombok Anders, te Utrecht, onder vermelding van: ‘Lombok voor Lombok’. www.facebook.com/LombokvoorLombok/

Dik Binnendijk

Overvolle veerboot bij Gili Air
Overvolle veerboot bij Gili Air (foto: Dik Binnendijk; 6 augustus 2018)


Stuur dit bericht door!

De invalquizmaster
Een bed in Hellendoorn
Keuzegids, Boulevard, Bob en Saïda
Ouderwetse witte glibber
Gate 7
Lombok 2: jatten en kraken
Lombok 1
Kanaalweg met snufje Parijs
Krelis
Trekvogels en Schiphol in zee
Voetbalgeleuter
Radiocursus geven in Tirana 3: Het Naspel
Radiocursus geven in Tirana 2: Interviews beluisteren in ‘t Albanees
Radiocursus geven in Tirana 1: Het voorspel
Beffie heet Poes
800 km wandelen
Worstmakerij
Cultuurbarbaar
De stortbak
De toiletpot
De rollende gek
Vreemd Volk
Dag Westerkerkklokgebeier
Beffie
Lucifer
Walmen
Van veevoer tot frikandel en kippe(n)poot
De buurtpakjesaanpakker
Plattebuikenbiologen
Vlijtige liesjes
Biospekt
Driedeling donkerblauw
Bontjassen
De engerd
Merakels
Wachten, wachten en nog eens wachten
Mieke’s of Miekes auto?
De begrafenis
Incognito
Nationaal Zorg Fonds, Ziekenzorg en opoe
Ei à la Hennie
Domroep
Spuitende fontein(en) bij Park Paardenveld
Hildebrandstaete of op zoek naar Ron
Paterson en de poedel
Rode pumps
Lekker Dier? Lekkere Boer?
Naamgenoot
Dag RASA
Dubbelglas (deel 2)
Dubbelglas (deel 1)
Het ijs breken
Duizend exen
Giovanni en de levende bezems
O.Z.E.B.I. met de benen wijd
Trans II
De fruitvlieg en de Sparta
Corpsbal
Fortepiano: oma van de moderne vleugel
Prins Claus
Twijfel
Geertekerk
Zondagshalfuur
Herinneringen aan Corry Brokken (1932-2016)
Op kamers
Sloepenrace
Jappenkamp
Marktzicht
Anton en de kus
De laatste veren van V&D
Dag Konsertzender Utrecht
Mijn Woo-pas
Vreemde eend
Kontakt
Treincontacten
Kraken met oliebollen
Penningen meester?
Buurtsint
Hoerendrempels
Zwemmen of niet

© 2007-2012 AllesoverUtrecht