woensdag 19 september 2018
Versie 3.00.0
  Dé click met Utrecht!


Nieuws per e-mail?
Aanmelden Mijn AOU
Hier gratis aanmelden

Politiekpagina
Nieuwspagina
Meer nieuwspagina
Regio nieuwspagina
Variapagina




Lombok 2: jatten en kraken
Column
Gepubliceerd: 2018-08-31
door: Dik Binnendijk








Als ontbijt krijgen we van het Gili Air Santay Guest House personeel een pak koekjes, een Indonesische variant van froufroutjes. Alleen Sofie, Tom, hun zoon Sam (8) uit België en ik zijn de echte Santay-gasten. Door de aardbeving is op het eilandje Gili Air geen elektriciteit en geen leidingwater meer. Al het voedsel in ijs- en vrieskasten is ontdooid. Voedsel in blik is er niet; alleen droogvoer zoals noedels en rijst. Verder blijkt er nauwelijks bruikbaar voedsel op Gili Air te zijn. Er wordt een kip de nek omgedraaid en geplukt. Op propaangas kan worden gekookt. Ik zie niets van die kip, maar Sam krijgt rijst en een taai kippenpootje.

Tijdens de aardbeving gisteravond half acht zijn ook Daniëlle en Mark in het Santay restaurant op het strand. Ze vragen aan me of ze met mijn mobiel mogen bellen naar Holland, om te zeggen dat alles oké is. Zo leer ik het duo kennen. Ze zijn dicht bij hun eigen hotel gaan slapen op het strand. Het stel is pas getrouwd en is op huwelijksreis. Toen ik vanmorgen terugliep van de haven naar Santay, ben ik ze opnieuw tegengekomen. “Het heeft geen zin om naar de haven te gaan. Honderden mensen wachten daar op een evacuatie naar het vaste land van Lombok. Het is één grote chaos!” Natuurlijk zijn Daniëlle en Mark zelf ook gaan kijken. Op de terugweg ontdekken ze dat bijna alle winkels, hotels en restaurants verlaten zijn. Het personeel is weg. Het paar heeft fruit meegenomen uit de restaurants. Ik ga even later met Daniëlle opnieuw op strooptocht. In restaurant Elen waar ik de vorige dag nog geluncht had, nemen we alle fruit (bananen, ananas, jackfruit) en drinkwater mee naar Santay. Er is niemand die we daarvoor kunnen betalen.

Om nog een beetje lol te beleven aan hun honeymoon gaan Mark en Daniëlle op zoek naar een zwembad. Veel grotere hotels hebben er een. Zo komen ze bij het zwembad van Guest House Coco Republic. In de deuren van een paar huisjes om het zwembad heen zit een sleutel. Deze huisjes van hout en bamboe kunnen uitstekend een aardbeving doorstaan. Het kantoortje is ook open, daar zijn de sleutels van de andere cottages. Het kraken van die cottages is dus een fluitje van een cent. Een cottage voor Daniëlle en Mark, één voor mij en drie cottages voor nog drie andere Nederlandse stellen. Nederland klit weer echt bij elkaar.

Via via hebben we gehoord dat die middag om vier uur bij de haven een informatiebijeenkomst is om Gili Air per boot te verlaten. Het is twintig minuten lopen naar de haven. De chaos lijkt voorbij. Een enkele toerist loopt nog rond, maar geen bijeenkomst. Een Nederlands stel jat daarna ons ontbijt bij elkaar: een paar pakken ontbijtwafels en bananen. Ik ga alleen terug naar Coco Republic. Dan hoor ik een generator bij een duikschool. Ik mag mijn mobiel opladen. Drie kwartier later kom ik weer langs Santay. Agus van Santay: “Dik, wil je noedels met kippensmaak? Wel zelf klaarmaken. Wij slapen vannacht niet meer aan het strand maar op een hoger punt midden op het eiland.” Ik zeg hem dat ik in een gekraakte cottage ga slapen. Ik voel het bijna als een verraad aan de Santay-club. Maar het is een goede keuze: ik heb die nacht inderdaad geslapen. Wel twee naschokken. Bij de eerste beving vliegen we onze huisjes uit. Een stel besluit om buiten te gaan slapen. Ze slepen hun matras naar het grasveld achter het zwembad. De rest slaapt binnen.

De volgende ochtend half acht ligt een boot aan de pier. Vol maar niet overvol vertrekt deze met ons Nederlanders naar de havenplaats Bangsal op Lombok. Het lukt mij om een taxi voor vijf personen te krijgen naar Kuta in het zuiden van Lombok. De prijs per persoon is relatief hoog ondanks het afdingen. Naast mij gaan Daniëlle, Mark, Mike en zijn vriendin mee. Tijdens de taxirit zien we pas echt de verwoesting die de tweede aardbeving heeft veroorzaakt. In Bangsal zijn bijna alle woningen flink beschadigd. Ook de moskee is niet meer te gebruiken. Op open plekken zien we tentenkampen. We voelen ons een soort ramptoeristen. Foto’s nemen vanuit de taxi doen we niet. Dat voelt niet goed. Twee dagen later maak ik de derde grote aardbeving mee midden in de rijstvelden aan de zuidvoet van de vulkaan Rinjani. Het epicentrum is dit maal bij Bangsal. Die stad ligt ongetwijfeld nu volledig in puin.

Afgelopen zaterdag hebben inwoners van de Utrechtse wijk Lombok via een mini-kermis geld ingezameld voor de slachtoffers op Lombok. Je kunt nog bijdragen via rekeningnummer:
NL54 RABO 0394 6712 28 t.n.v. Stichting Lombok Anders, te Utrecht, onder vermelding van: ‘Lombok voor Lombok’. https://www.facebook.com/LombokvoorLombok/

Dik Binnendijk


Mijn gekraakte huisje
(foto: Dik Binnendijk; 7 augustus 2018)



Stuur dit bericht door!


© 2007-2012 AllesoverUtrecht