woensdag 19 september 2018
Versie 3.00.0
  Dé click met Utrecht!


Nieuws per e-mail?
Aanmelden Mijn AOU
Hier gratis aanmelden

Politiekpagina
Nieuwspagina
Meer nieuwspagina
Regio nieuwspagina
Variapagina




Gate 7
Column
Gepubliceerd: 2018-09-14
door: Dik Binnendijk








“Laten we met z’n vieren eens teruggaan naar Berbak!” Zo’n vijf jaar geleden is dit idee voor het eerst geopperd. In 1983 hebben Wim, Henk en Marcel in dit natuurgebied in Zuidoost-Sumatra (Indonesië) onderzoek gedaan naar de natuurwaarde. Zij hadden zelf het onderzoeksproject bedacht onder het motto: Berbak moest beschermd worden. Ik heb ze daar in het oerwoud opgezocht. Alle drie studeerden toen nog biologie aan de Universiteit Utrecht. Op de verjaardag van Wim drieënhalf jaar geleden hebben Henk en ik opnieuw dat Berbak-balletje opgegooid. Berbak is in 1992 uitgeroepen tot een nationaal park. Maar ook daarna heeft er veel illegale houtkap plaatsgevonden. Bovendien zijn er ook een paar grote bosbranden geweest.

Dit jaar was het zover. Henk en ik zijn eind juni naar Indonesië gegaan. Henk bleef er een maand en ik zes weken. De laatste twee weken was ik in m’n eentje op Lombok. Wim is niet meegegaan. Marcel werkt alweer ruim een jaar in de hoofdstad Jakarta en woont daar met zijn vrouw Tini. Henk en ik hebben eerst rondgereisd op Noord-Sulawesi en zijn half juli naar Jakarta gevlogen. De volgende dag - vrijdag - zouden we met Marcel naar Jambi op Sumatra gaan. Deze stad ligt een uur vliegen van Jakarta. Tini had voor ons drie vliegtickets gekocht bij Lion Air, een goedkope vliegmaatschappij die vaak vertraging heeft. Vertrek vanuit Jakarta: 9:40 uur via gate 7. Dat stond duidelijk op de monitor in de wachtkamer. Zowel Marcel als Henk spreken en verstaan goed Indonesisch en ik inmiddels een klein beetje. Maar over een vlucht naar Jambi hoorden we niets door de luidsprekers tetteren. Het was bijna tien uur toen Marcel maar eens is gaan vragen hoe het nu zat ons vliegtuig. Op de vertrekmonitor stond nog steeds ‘departure: 9:40; gate 7’. Marcel kwam terug: “Godver….het vliegtuig is al weg. Op tijd vertrokken. De gate was niet 7 maar 2!”

Bij het Lion Air informatieloket hebben Marcel en Henk in het Indonesisch ruzie gemaakt. Dat hielp natuurlijk geen moer. Volgens Lion Air was de gatewijziging gewoon omgeroepen! Bewijs maar eens dat het niet zo is. Maar als we het bedrag van 55 euro per persoon in roepia bijbetaalden konden we met het volgende vliegtuig naar Jambi. Vertrek: 12:45 uur. Dat deden we dan maar. Onder protest, natuurlijk! Op z’n ‘Lion Airs’: vertraging! Na 14:00 uur vertrokken we pas. Marcel belde met de beheerder van het gebied, de Balai Taman Nasional Berbak dan Sembilang. “We komen er echt aan!” Het kantoor in Jambi zou om 16:30 uur sluiten. Lukte het niet voor die tijd, dan gingen ze maandag weer open. Onze terugvlucht naar Jakarta was woensdag. Een bezoek aan Berbak had dan geen zin meer.

Maar we hebben het gehaald: 16:15 uur kwamen we het kantoor binnen snellen. En een uur later was alles geregeld. Een Toyota-jeep met Marzuki als chauffeur en een boot met schipper Hayden om ons over de rivier Batang Hari naar onze pondok (huisje) te brengen. Beide Indonesiërs waren ook onze gidsen in het park. De volgende ochtend kochten we eerst in Jambi levensmiddelen voor vijf dagen in het oerwoud. Daarna reden we ruim twee uur over een slechte weg naar de plek waar de boot lag.

De pondok stond in het park hemelsbreed op zo’n twintig km van de plek waar de jongens vijfendertig jaar geleden hun onderzoek hadden gedaan. Als we naar de oorspronkelijke plek hadden willen gaan, waren we alleen al twee dagen reizen kwijt geweest. Bovendien zou er op die plek weinig meer over zijn van het oorspronkelijke bos. Nu zaten we wel in het oerwoud. We stonden elke dag rond vijf uur op om te genieten van de stilte, geluiden, vogels (meer dan vijftig verschillende soorten), boomkikkers, apen, vlinders, libellen enzovoort. Luisteren, kijken, ruiken, verrekijken en fotograferen. We hebben ook sporen gezien van herten, wilde zwijnen en tapirs. In het gebied liepen ook ruim vijfentwintig tijgers rond. Meestal zitten ze wat dieper in het woud. Maar na de tweede nacht vonden Hayden en Marzuki verse tijgerpootafdrukken op vijftig meter van onze pondok! Sinds die ontdekking liepen we veel behoedzamer door het bos en nu altijd bewapend met een parang: een lang kapmes of machete. Maar een tijger hebben we niet gezien.

Dik Binnendijk


Gate 7 Marcel en Henk in de jungle van Berbak
(foto: Dik Binnendijk; 22 juli 2018)




Stuur dit bericht door!


© 2007-2012 AllesoverUtrecht